Również w roku 1946 i również przez Rosjan znalezione zostały fragmenty kości, w tym czaszki przywódcy (jak wówczas sądzono). W kwietniu 1970 ówczesny szef KGB – Jurij Andropow, za zgodą Komitetu Centralnego KPZR, spowodował fizyczne unicestwienie przechowywanych nadal tajnie w koszarach w Magdeburgu doczesnych szczątków uznawanych przez Sowietów za zwłoki Hitlera i jego małżonki. Zachowała się jedynie czaszka. W roku 2009 została ona zbadana przez amerykańskiego archeologa. Nie potwierdzono jednak, że należała do Hitlera, lecz do kobiety w wieku 20-40 lat.
Powszechnie uważa się, że śmierć Adolfa Hitlera nastąpiła 30 kwietnia 1945 roku pomiędzy godziną 15:30 a 15:50 w jego gabinecie w tzw. bunkrze Führera pod ogrodem Starej Kancelarii Rzeszy w Berlinie przy Wilhelmstraße 77. Wkrótce po tym, ciała jego i żony zostały spalone u wyjścia ewakuacyjnego bunkra przez najbliższych współpracowników Hitlera przy użyciu ok. 160 litrów benzyny.
Ponieważ materiał ten, nie potwierdzał oficjalnej wersji samobójstwa przez otrucie, został bezterminowo utajniony. Dotarcie do niego stało się możliwe dopiero w połowie lat 90. XX wieku.
Uważa się, że przyczyną śmierci Hitlera mogły być:
Ciał małżeństwa Hitlerów nigdy nie znaleziono, co stało się pożywką do podsycanych przez samego Stalina spekulacji, o rzekomej ich ucieczce do Ameryki Południowej czy Hiszpanii. W rzeczywistości, jeszcze w maju 1945 Smiersz przeprowadził identyfikację jedynych materialnych pozostałości po Ewie i Adolfie Hitler – fragmentów uzębienia znalezionych w nieznanych do tej pory okolicznościach. Materiałów tych wówczas nie opublikowano.
Trzy ostatnie wersje w różnych okresach czasu były usilnie rozpowszechniane przez propagandę sowiecką, a za nią przez cały świat.
W maju 1946 tajna ekipa NKWD przeprowadziła pierwsze od końca wojny i jedyne badanie kryminalistyczne miejsca śmierci Hitlerów, w toku którego w miejscu śmierci Adolfa Hitlera stwierdzono: Na podstawie dużej liczby rozbryzgów i strużek krwi na sofie należy wnioskować, że zranieniu towarzyszyło wydatne wynaczynienie, wobec czego należy je określić jako zagrażające życiu. W momencie zranienia dana osoba musiała siedzieć w prawym rogu sofy, przy poręczy [...]. Uszkodzenie głowy było następstwem strzału w głowę, a nie uderzenia ciężkim przedmiotem [...]. Po zranieniu w głowę, ranny stracił przytomność i przez jakiś czas trwał nieruchomo w pozycji siedzącej z głową przechyloną ku prawej poręczy.