Po agresji Niemiec i najeździe sowieckim na Polskę 17.09.1939 Aleksandra wraz z dziećmi Wandą i Jadwigą ewakuowała się do Wilna i dalej do Kowna na Litwie, a następnie do Rygi. Odleciała rejsowym samolotem szwedzko-sowieckiego towarzystwa lotniczego z Łotwy (gdzie schroniła się przed sowiecką okupacją Wilna) do Szwecji i dalej samolotem specjalnym do Londynu. Zmarła w 1963. Została pochowana w North Sheen Cemetery. 28 października 1992 jej prochy zostały złożone w grobie na warszawskich Powązkach.
Jej rodzicami byli Piotr Szczerbiński oraz Julia Zahorska. Rodzice Aleksandry zmarli, gdy miała 10 lat. Po śmierci rodziców jej wychowaniem zajęły się babka oraz ciotka.
Aleksandra Piłsudska z domu Szczerbińska (ur. 12 grudnia 1882 w Suwałkach; zm. 31 marca 1963 w Londynie) – działaczka PPS i POW, druga żona marszałka Józefa Piłsudskiego.
W 1901 roku ukończyła gimnazjum w Suwałkach, a studia podjęła na Uniwersytecie Latającym.
W czasie I wojny światowej działała w POW, za co została aresztowana przez Niemców. Po zwolnieniu z aresztu, wróciła do Warszawy, gdzie pracowała jako urzędniczka w biurze suszarni jarzyn. W 1918 roku Aleksandra urodziła córkę – Wandę, a w 1920 roku urodziła się druga córka Jadwiga. Aleksandra nie mogła jednak wyjść za mąż za Piłsudskiego, ponieważ jego żona Maria Juszkiewicz, nie zgadzała się na rozwód. Ślub z Józefem Piłsudskim odbył się dopiero 25 października 1921, już po śmierci Marii, kiedy Józef Piłsudski był już Naczelnikiem Państwa. Oboje mieszkali w willi Milusin w podwarszawskim Sulejówku.
W 1904 roku wstąpiła do PPS. W 1907 roku została aresztowana, jednak zwolniona z braku dowodów udała się do Kijowa. Józefa Piłsudskiego poznała w maju 1906 roku. Przeniosła się do Lwowa, gdzie pracowała w biurze fabrycznym.
Piłsudska prowadziła działalność społeczną. Po 1926 zajmowała się pozyskiwaniem finansów dla stowarzyszenia "Nasz Dom", które prowadziło zakład dla sierot. Z kolei w Rodzinie Wojskowej organizowała w Warszawie przedszkola i szkoły powszechne dla rodzin wojskowych. W stowarzyszeniu "Osiedle" wspierała mieszkańców baraków dla bezdomnych w Warszawie, a w towarzystwie "Opieka" zakładała świetlice z bibliotekami dla młodzieży. . Działała także w Unii Obrończyń Ojczyzny, organizacji utrzymującej łączność między kombatantami pierwszej wojny światowej. Za zasługi w pracy na polu opieki nad dziećmi została w 1930 odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. W tym samym roku za pracę w dziele odzyskania niepodległości została odznaczona Krzyżem Niepodległości z Mieczami. W 1937 roku, za wybitne zasługi na polu pracy społecznej, została odznaczona Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski.