Alexandre Cingria (ur. 22 marca 1879 w Genewie, zm. 8 listopada 1945 w Lozannie), szwajcarski pisarz, publicysta, redaktor, malarz i dekorator, autor witraży i mozaik, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli szwajcarskiej sztuki sakralnej XX wieku. Był katolikiem.
W 1936 r. wraz z J. Baeriswylem założył grupę teatralną nazwaną "Les Compagnons de Romandie". Był autorem dekoracji i kostiumów do szeregu spektakli, w tym również do przedstawień René Moraxa w "Théâtre du Jorat". Pisał również o architekturze i urbanistyce szwajcarskiej oraz o sztuce kantonu Ticino.
Odziedziczywszy po matce talent i zamiłowania artystyczne studiował w Genewie literaturę i sztuki piękne. Podczas studiów wiele podróżował: odwiedził Włochy, Paryż, Niemcy oraz Konstantynopol, gdzie żyła rodzina jego ojca. W latach 1904-1909 mieszkał we Florencji, po czym powrócił do Genewy. Pierwszą wystawę indywidualną swych dzieł z zakresu sztuk plastycznych miał w tym mieście w 1902 r. W 1903 r. zdobył pierwszą nagrodę w konkursie na projekty witraży do kościoła św. Franciszka w Lozannie, zorganizowanym przez miasto. Projekty te, wychodzące poza dotychczas utarte schematy, wzbudziły niesłychanie żywą polemikę i ostatecznie nie zostały zrealizowane.
Był synem Alberta Cingrii przybyłego z Dubrownika w Dalmacji (lecz z pochodzenia Turka), od 1871 r. naturalizowanego w Szwajcarii, współwłaściciela dobrze już wówczas prosperującej firmy zegarmistrzowskiej Patek Philippe & Co. oraz Karoliny Stryjeńskiej, utalentowanej malarki. Jego bratem był pisarz i publicysta Charles-Albert Cingria. Alexandre Cingria był żonaty z Berthe Wanner.
Po przedwczesnej śmierci żony (w 1916 r.) poświęcił się całkowicie sztuce. Obdarzony przydomkiem "latającego malarza" (fr. peintre ambulant) pracował usilnie nad odrodzeniem sztuki sakralnej w Szwajcarii, czego wyrazem było m. in. założenie w 1919 r. w Genewie grupy artystycznej pod patronatem św. Łukasza i św. Maurycego (fr. "Le groupe de Saint-Luc et Saint-Maurice").
Polskim akcentem w działalności A. Cingrii jest napisana przez niego przedmowa do wydanej w czasie II wojny światowej książki Stanisława Liberka pt. Les Polonais au Pays de Vaud (wyd. Société Polonaise, Lausanne 1943).
Dzieła Cingrii z zakresu sztuki sakralnej można obejrzeć w Genewie: m. in. dwa witraże z 1924 r. w kształcie rozet w kościele Św. Krzyża (fr. Eglise Ste. Croix) w Carouge („Odnalezienie prawdziwego krzyża“ oraz „Zwycięstwo Konstantyna“) oraz witraże w auli uniwersytetu genewskiego z lat 1939- 1940. Spotkamy się z nimi także w kantonach Valais i Fryburg (m. in. cykl 8 witraży z lat 1928 - 1929 w kościele św. Maurycego w Laques, tryptyk "Notre-Dame de la Miséricorde" w Finhaut z lat 1929 - 1930 oraz witraże z lat 1938 - 1939 zdobiące kolegiatę Notre-Dame de l’Assomption w Romont). Dziełem Cingrii jest również kilka witraży w kościele św. Franciszka w Lozannie, witraż przedstawiający biblijnego Noego w lozańskiej katedrze oraz malowidła i wystrój wnętrza poświęconego w 1930 r. kościoła św. Marcina w niedalekim Paudex.
W 1904 r. wraz z Ch. F. Ramuzem opublikował esej o szwajcarskiej literaturze francuskojęzycznej pt. Les Pénates d'argile. W tym samym roku wraz ze swym bratem Ch-A. Cingrią, Ramuzem i A. Bovy założył czasopismo artystyczne "La Voile latine" (istniało do 1910 r.). Zafascynowany ideami Ch. Maurrasa został redaktorem naczelnym efemerycznego periodyku pt. "Idées de demain" (1911-1914). Od 1913 r. sporo czasu spędzał we włoskojęzycznym kantonie Ticino. W 1914 r. był współzałożycielem kolejnego periodyku, "Cahiers vaudois", w którym w 1917 r. opublikował znaczący artykuł pt. La Décadence de l'art sacré.
Wraz ze swoim zięciem Emilio Berettą Cingria wykonał witraże do odrestaurowanej w 1944 r. kaplicy Notre-Dame des Marches w pobliżu Broc w Gruyères. Po śmierci autora zrealizowano (w 1949 r.) projekty jego trzech mozaik, zdobiących budynek zabytkowego Arsenału w Genewie.