André Campra (ur. 4 grudnia 1660 w Aix-en-Provence, zm. 29 czerwca 1744 roku w Wersalu) – francuski kompozytor i dyrygent.
W 1697 roku został zaangażowany przez księcia Conti jako muzyk nadworny, a w 1730 został dyrektorem opery paryskiej. W Wersalu aż do śmierci Ludwika XIV trwały wpływy byłej kochanki króla, Markizy de Maintenon, która gardziła operą. Gdy w 1715 roku Ludwik XIV zmarł i władzę przejął regent Filip Orleański, Wersal znów zaczął cieszyć się operą.
Campra był synem chirurga. Gdy miał czternaście lat dołączył do chóru, a w 1681 roku opuścił rodzinne miasto, by objąć stanowisko maître de musique (dyrektora muzycznego) w kościele St. Etienne w Arles. W 1694 pozwolono mu udać się do Paryża, skąd już nie wrócił. Został tam przyjęty w katedrze Notre-Dame na analogiczne stanowisko, jakie miał w Arles, lecz o wiele lepiej płatne.
Na szczęście opera paryska działała niezależnie od Wersalu i Campra mógł tworzyć dla niej swe dzieła. Jego muzyka stanowi pomost między operowymi kompozycjami Lulliego i Rameau. W latach dwudziestych zajął się muzyką kościelną a w 1735, zaprzestał komponowania.