Andrzej Hieronim Franciszek Zamoyski herbu Jelita (ur. 12 lutego 1716 w Bieżuniu, zm. 10 lutego 1792 w Zamościu) – kanclerz wielki koronny w latach 1764-1767, marszałek Trybunału Koronnego w 1761, wojewoda inowrocławski w latach 1757-1764, starosta halicki, lubelski, brodnicki i rostocki.
Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 został członkiem Komisji Edukacji Narodowej.
W 1733 roku podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego. Był jednym z przywódców obozu Familii i inicjatorem reform ustrojowych sejmu konwokacyjnego w 1764. Jednak już w 1767 złożył kanclerstwo w proteście przeciwko porwaniu przez Rosjan senatorów na Sejmie Repninowskim. Od 1776 opracowywał kodyfikację prawa Rzeczypospolitej, znaną jako Kodeks Andrzeja Zamoyskiego, odrzucony przez sejm w 1780 w wyniku intrygi nuncjusza papieskiego i ambasadora rosyjskiego. Andrzej Zamoyski był prawdziwym człowiekiem oświecenia. Przyczyniał się do wszechstronnego rozwoju swoich włości. Wartym odnotowania faktem jest zniesienie (w duchu oświeceniowym) pańszczyzny w kluczu kutnowskim w 1767, która została zastąpiona czynszem. Z ordynatem blisko współpracował, a nawet wychowywał jego synów Stanisław Staszic, w którego twórczości (Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego, Przestrogi dla Polski) słychać echo poglądów Andrzeja Zamoyskiego.
W 1758 został kawalerem Orderu Orła Białego.