Anton Webern (ur. 3 grudnia 1883 w Wiedniu, zm. 15 września 1945 w Mittersill) – austriacki kompozytor współczesny. Jedna z czołowych postaci drugiej szkoły wiedeńskiej.
Webern zginął po zakończeniu wojny przypadkowo postrzelony przez amerykańskiego kucharza wojskowego, starszego szeregowego Raymonda Norwood'a Bell'a, który ogarnięty wyrzutami sumienia popadł w alkoholizm i zmarł w 1955 roku.
Będąc uczniem Arnolda Schönberga zaadoptował jego koncepcje atonalności i dodekafonii oraz wraz z Albanem Bergiem rozwinął serializm jako jedną z najważniejszych technik kompozytorskich XX wieku. Webern był także prekursorem punktualizmu. W swej pracy kompozytorskiej skupił się na atonalnych pieśniach i muzyce kameralnej. Dorobek muzyczny Weberna, aczkolwiek bardzo skromny (sumaryczne trwanie opusowanych kompozycji wynosi trzy godziny, nieopusowanych i opusowanych łącznie – około sześciu godzin), był bardzo ważnym etapem rozwoju muzyki współczesnej. Utwory komponowane przez Weberna, niekiedy bardzo krótkie, charakteryzowały się przejrzystą fakturą muzyczną, skrajną geometrycznością oraz wielkim znaczeniem ciszy.
Webern swoje dzieciństwo spędził najpierw w Grazu a potem w Klagenfurcie. Otrzymał ogólne wykształcenie w lokalnym gimnazjum. Już w dzieciństwie zdradzał talenty muzyczne. Uczył się gry na fortepianie i wiolonczeli. W 1902 rozpoczął naukę w konserwatorium muzycznym przy uniwersytecie wiedeńskim. Od 1904 studiował kompozycję pod kierownictwem Arnolda Schönberga. Po ukończeniu konserwatorium rozpoczął karierę dyrygenta lokalnych orkiestr w Bad Ischl, Gdańsku, Szczecinie, Pradze i innch miastach. Równolegle do pracy dyrygenta komponował. Po pierwszej wojnie światowej wrócił do Wiednia by wraz z Schönbergiem i Bergiem założyć Towarzystwo Muzyczne, w którego pracach aktywnie uczestniczył przez następne lata. Jednocześnie współpracował z Radiem Wiedeńskim i pracował jako nauczyciel muzyki w Żydowskim Instytucie dla Niewidomych. Mieszkał i komponował w Mödling, jednak był tam prawie niezauważony, a później jako kompozytor nawet tępiony. Jego muzyka była zbyt trudna i nierozumiana. W roku 1934, po stłumieniu powstania Schützbundu, został oskarżony o działalność wywrotową i wyrzucony z radia. Jeszcze gorzej zaczęło być po dokonaniu przez hitlerowców anschlussu Austrii – muzykę Weberna nazwano "bolszewizmem w kulturze" i skazano na potępienie. Muzyk zmuszony był zatrudnić się w jednej z firm wydawniczych jako korektor.
Spośród trzech „klasyków dodekafonii” Webern najbardziej oddalił się od tradycji. Najbardziej charakterystyczne cechy jego muzyki to: