Architekturze najlepiej przysłużył się 'król-budowniczy" Chrystian VI Oldenburg (1730-1746).
Chrystian VII Oldenburg (panował w latach 1766-1808) był kolejnym słabym władcą, którego dodatkowo nękała schizofrenia . W praktyce rządził jego doradca Detlev Reventlow. Niezwykłym i skandalicznym epizodem były rządy (1770-1771) królewskiego lekarza, Niemca z pochodzenia imieniem Johann Friedrich Struensee, który został kochankiem i powiernikiem królowej. Struensee jako przybysz i reformator był bardzo niepopularny wśród arystokracji duńskiej. Romans Niemca z królową oburzył środowisko skupione wokół królowej-matki. W styczniu 1772 roku Struensee został aresztowany a w kwietniu ścięty. Tak samo skończył też jego współpracownik Enevold Brandt.
W roku 1773 ministrem spraw zagranicznych został kolejny zdolny przedstawiciel rodu Bernstorffów Andreas Peter Bernstorff. Generalnie jako MSZ popierał politykę pro-rosyjską jednak zdystansowaną. W ten sposób trzymał Szwecję w cuglach. Starał się również unikać zadrażnień z Wielką Brytanią. Miał już niestety wielu wrogów w ramach rządu. Gdy toczyła się amerykańska wojna rewolucyjna poparł politykę "zbrojnej neutralności". W roku 1780 osiągnął ogromny sukces polityczny wstępując do antybrytyjskiej Ligi Neutralności ze Szwecją i Rosją i jednocześnie gwarantując Danii bezpieczeństwo jej handlowych interesów, poprzez odpowiednią umowę z Wielką Brytanią. Głęboka niechęć Rosjan do tych posunięć posłużyła (choć okazało się, ze Rosjanie szybko przełknęli gorzka pigułkę duńskiej niezależności) rywalom ministra do zwolnienia go. W listopadzie 1780 Ove Høegh-Guldberg zdymisjonował Bernstorffa. W latach 1784-1797 Andreas Peter Bernstorff znów piastował stanowisko MSZ.
Chłopi płacili magnatom czynsz (landsilde) (ok. 20-25%). Wielu chłopów było zagrodnikami (husmaend).
Wojna siedmioletnia (1756-1763), a potem wojna o niepodległość USA, wzmocniły handlową pozycję Danii. Udało się te zawrzeć korzystne układy z Trypolisem i Tunisem, dzięki czemu Dania obsługiwała handel śródziemnomorski zaangażowanej w wojnę W. Brytanii. W latach 1755-1770 przyniosło to Danii ok. 14.000.000 talarów zysku. Wzrósł także import (1763 - 1.665.000 talarów, w 1782 - 3.441.000). Szwankowało rolnictwo. jeszcze w 1780 roku nawożono grunty jedynie raz na 12 lat.
Za Chrystiana VI (1730-46) rozpowszechniła się w kraju surowa wersja luteranizmu - pietyzm.
W 1744 roku Jørgen Riis (1717-1749) zaczął wydawać Den danske Spectator na wzór brytyjskiego the Spectator z lat 1711-1714, w którym mocno atakował feudalne stosunki. W latach 1757–1764 biskup Bergen Erik Pontoppidan wydawał czasopismo gospodarcze: Danmarks og Norges ökonomiske Magazin (8 tomów)
Dość potężna w stosunku do potencjału państwa flota duńska mocno ucierpiała w wyniku niepowodzenia jakim była Bitwa morska w Zatoce Køge (1710) (III wojna północna). W czasie wojen napoleońskich, w roku 1801, i powtórnie w roku 1807, brytyjska flota zaatakowała Kopenhagę. W bitwie o to miasto Dania straciła całą swą flotę i wyspę Helgoland. Brytyjska kontrola szlaków morskich spowodowała unicestwienie Duńskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej.
Do innych wybitniejszych autorów duńskich tych czasów należeli: Charlotta Dorothea Biehl (1731–1788), Hans Adolph Brorson (1694–1764), Peter Andreas Heiberg (1758–1841), Knud Lyne Rahbek (1760–1830), Ole Johan Samsøe (1759–1796).
Konsumpcja cukru świadczy o wzroście bogactwa Duńczyków i Norwegów w ciągu XVIII wieku. W 1750 roku jeden mieszkaniec konsumował średnio 100 g cukru rocznie, a w 1770 już 880 g Andreas Peter Bernstorff przyznał przemysłowi 400. 000 talarów pomocy finansowej.
Dania w przeciwieństwie do Szwecji nie miała wysoko rozwiniętego hutnictwa, podstawą gospodarki pozostawało wiec rolnictwo. Dania była zaangażowana w handel niewolnikami (Heinrich Carl von Schimmelmann). Liczne były fabryki cukru zatrudniające po ok. 300 robotników każda.
W osiemnastowiecznej Danii tak jak już wcześniej w dziejach tego kraju ogromne wpływy mieli Niemcy: ród Bernstorff, Johann Friedrich Struensee, czy tacy przedsiębiorcy jak Heinrich Carl von Schimmelmann. Rodzina Reventlow również o niemieckich korzeniach był uważana za duńską. Przeciwko Niemcom w latach siedemdziesiątych wystąpił wspomniany już minister Ove Høegh-Guldberg.
Danię będącą wówczas jeszcze na marginesie zainteresowań europejskich artystów odwiedził ze swą operową trupą w roku 1721 niemiecki kompozytor z Hamburga Reinhard Kaiser, a w samej Danii tworzył znakomity kompozytor Dietrich Buxtehude (zm. 1707). Hymn Danii Kong Kristian pochodzi prawdopodobnie z ok. 1770 roku. Badania muzykologiczne wykluczyły jakoby muzykę skomponował Ditlev Ludvig Rogert, równie niepewne jest autorstwo słów przypisywane Johannowi Hartmanowi. Hymn, przyjęty w 1780 roku, jest jednym z najstarszych w świecie.
zobacz też: Demografia wieku XVIII
W Szleswiku popierano manufaktury koronczarskie. W latach pięćdziesiątych Norweg Johan Fredrik Classen (1725-1792) stworzył osiedle fabryczne Frederiksvaerk, w którym produkowano armaty i produkowano proch strzelniczy. W 1765 przedsiębiorstwo zatrudniało ok. 400 robotników. W 1775 założono manufakturę porcelany, która przetrwała do dziś.
Wiek XVIII był dobrym okresem dla rozwoju duńskiej literatury. Tworzył wówczas genialny dramaturg Ludvig Holberg, który wzorował się na komediach, które w swoim czasie pisali Molier i Carlo Goldoni. Holberg jest często nazywany ojcem literatury duńskiej. świetnym poetą był Ambrosius Stub (1705–1758).
około roku 1727 dania dysponowała armią 30.000 żołnierzy. Żołnierze byli umundurowani na czerwono, tak jak żołnierze brytyjscy, sascy, hanowerscy i kilku innych państw protestanckich, mieli czerwone surduty i żółte, niebieskie lub czarne kamizelki (w zależności od rodzaju wojsk). Armia duńska był dość bitna i dobrze zorganizowana. Niektórzy królowie duńscy jak Chrystian IV czy Fryderyk IV osobiście nią dowodzili.
Kopenhaga była radosnym miastem nie stroniącym od rozrywek. Arystokraci duńscy byli zapalonymi myśliwymi. Pośród arystokratycznych rodów takich jak Reventlow, Bernstorff czy Moltke popularne było tez Grand Tour.