Daniel Libeskind (ur. 12 maja 1946 w Łodzi) – amerykański architekt polskiego pochodzenia, przedstawiciel modernizmu, postmodernizmu, neomodernizmu, teoretyk architektury, scenograf.
Był ambasadorem Łodzi w staraniach o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury.
Pochodzi z rodziny polskich Żydów. Jego rodzice po inwazji ZSRR na Polskę trafili do więzienia, zostali zesłani w głąb ZSRR i dzięki temu - jak wiele osób wyznania mojżeszowego - ocaleli. Z Polski Libeskind wyemigrował do Tel Awiwu (w 1957), gdzie studiował muzykę, zaś w 1959 do Nowego Jorku. W 1965 roku uzyskał obywatelstwo amerykańskie, gdzie tego samego roku ukończył Bronx High School of Science. Porzucił muzykę dla architektury, którą studiował w nowojorskim the Cooper Union for the Advancement of Science, dyplom uzyskał w 1970. W 1972 ukończył studia podyplomowe w dziedzinie historii i teorii architektury na Uniwersytecie Essex. Od 1990 jest zarejestrowany jako architekt w Niemczech w Bund Deutscher Architekten (BDA). Był wykładowcą wielu uczelni amerykańskich i niemieckich, m.in. od 1999 na Wyższej Szkole Projektowania w Karlsruhe. Wykłada na Uniwersytecie Toronto. Architektura Libeskinda jest zaliczana do dekonstruktywizmu.
Wybrane projekty: