W ciągu trzech lat istnienia wolnej Gruzji udało się stworzyć niezależny uniwersytet w Tyflisie (1918) oraz liczne szkoły gimnazjalne z wykładowym językiem gruzińskim w stolicy państwa, Batumi, Kutaisi, Ozurgeti, Poti i Gori. Utworzono ponadto Szkołę Wojskową w Tyflisie oraz Seminarium Nauczycielskie w Gori. Rozwinęło się szkolnictwo mniejszości narodowych i etnicznych.
Demokratyczna Republika Gruzji (gruz. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა , Sakartvelos Demokratiuli Respublika) – państwo powstałe 26 maja 1918 w wyniku secesji od Zakaukaskiej DRF.
Demokratyczna Republika Gruzji ze stolicą w Tyflisie została proklamowana 26 maja 1918 roku, po tym jak politycy gruzińscy uznali, że wygodniej będzie im budować gruzińskie państwo narodowe niż wiązać się federacją z Ormianami i Azerami.
W wyniku okupacji radzieckiej Gruzja straciła na rzecz sąsiadów prawie 1/3 swojego terytorium. Rejony Artwinu, Ardahanu i część okręgu Batumi zostały oddane Turcji, Armenia przejęła kontrolę nad Lori, a Azerbejdżan otrzymał region Zakatala. Niektóre gminy górskie na północy włączono w skład Rosji radzieckiej.
Konstytucja gruzińska z lutego 1921 roku przyznawała autonomię prowincjom Abchazji, Adżarii i Zakatelo.
W ciągu trzech lat istnienia rządząna była przez lokalną socjaldemokrację - mienszewików na czele z Noem Żordanią i Noem Ramiszwilim. Mimo uznania przez Ligę Narodów oraz bolszewickie władze w Moskwie została w lutym 1921 roku zaatakowana przez wojska sowieckie (wcześniej zainscenizowano powstanie lokalnej radykalnej lewicy), po czym narzucono jej władzę sowiecką i w grudniu 1922 roku wraz z Armenią i Azerbejdżanem wcielono w skład ZSRR.
Dyskutowany był sojusz polsko-gruziński.
Ze względu na skomplikowaną sytuację etniczną w rejonie Kaukazu, granice Gruzji były głównie ustalane przez konflikty militarne i następujące po nich zawieszenia broni lub traktaty pokojowe.
Rozwinął się przemysł (szczególnie w regionie Chiatury): w 1921 roku Gruzja była dostarczycielką 70% manganu do krajów europejskich. Duże znaczenie posiadały porty morskie republiki: w Batumi i Poti, przez które przechodziła znaczna część ładunków w regionie Morza Czarnego.
Z Azerbejdżanam Gruzja była skonfliktowana o rejon Zakatały, jednak nie dochodziło do większych konfliktów militarnych. Z kolei napięcia graniczne z Armenią w rejonie Bortchalu doprowadziły w grudniu 1918 roku do krótkiej wojny, która została przerwana przez interwencję brytyjską. W jej wyniku powstał neutralny pas w rejonie Lori, zajęty przez Gruzję po upadku niepodległej Armenii w 1920 roku.
Trzy dni później oficjalnie uznała Gruzję Rzeczpospolita Polska, jednak nieformalne stosunki zostały nawiązane już wcześniej. W marcu 1920 roku do Tbilisi przybyła misja specjalna RP na czele z Tytusem Filipowiczem, który 31 marca złożył listy uwierzytelniające ministrowi Gegeczkoriemu. Na początku 1921 roku polska nieoficjalna placówka stała się już konsulatem RP, którego szefostwo objął Wiktor Białobrzeski. Przedstawicielem dyplomatycznym Gruzji w Warszawie był od 1919 roku Waleri Sidamon-Eristavi.
Obroną republiki zajmowała się założona we wrześniu 1917 roku Gwardia Ludowa (wcześniej: Robotnicza). Co ciekawe, bardziej podlegała ona parlamentowi w Tyflisie niż ministrowi obrony. Przez cały okres istnienia republiki gwardią dowodził Waliko Jugieli. Wojska regularne składały się z: trzech dywizji piechoty, dwóch regimentów fortecznych, batalionu gwardii narodowej, trzech batalionów artylerii, batalion saperów i batalionu zmotoryzowanego z plutonem samochodów pancernych. Armia posiadała również cztery pociągi pancerne i skrzydło lotnictwa wojskowego. Flota gruzińska posiadała jeden niszczyciel, cztery torpedowce i cztery samoloty myśliwskie. Po utracie przez Gruzję niepodległości gruzińscy oficerowie kontraktowi służyli w Wojsku Polskim.
W dziedzinie kultury i sztuki rozwinęły się Muzeum Narodowe Gruzji, teatry w Tyflisie i Kutaisi, Opera Narodowa w Tyflisie i Narodowa Akademia Sztuki.
DRG obejmowała terytorium wielkości 107,6 tys. km² (dziś Gruzja liczy 69,7 tys. km²), zamieszkiwało ją 2,5 miliona obywateli - w większości Gruzinów, jednak również Ormianie, Rosjanie, Azerowie, Turcy, Grecy i inne mniejszości narodowe.
Traktat z Sèvres z 1920 roku szedł dalej, przyznając Gruzji prawo do wschodniego Lazystanu wraz z Ryzą i Hopą, którego jednak rząd gruziński się zrzekł, nie chcąc popadać w kolejny konflikt militarny z rządem w Konstantynopolu.
Gruzja lat 1918-21 była typowym krajem rolniczym, rozwojowi tej dziedziny sprzyjała przeprowadzona przez lewicowy rząd reforma rolna. Główne źródła dochodu rolników to uprawa winorośli, owoców i herbaty.
Wychodziła gruzińskojęzyczna prasa: Sakartvelos Respublika (Republika Gruzji), Sakartvelo (Gruzja), Ertoba (Jedność), Samshoblo (Ojczyzna), Sakhalkho Sakme (Sprawy publiczne). Istniały też gazety wydawane w innych językach: rosyjskim i angielskim (The Georgian Messenger i The Georgian Mail).
Deklaracja niepodległości z 26 maja 1918 roku gwarantowała równość praw, w tym wyborczych, i wobec prawa każdemu obywatelowi niezależnie od narodowości, wyznania, pozycji społecznej i płci. Tego samego dnia powstał pierwszy rząd sformowany przez Noego Ramiszwilego. Jesienią 1918 roku Narodowa Rada Gruzji przekształciła się w parlament, do którego wybory odbyły się 14 lutego 1919 roku. W ciągu dwóch lat istnienia Zgromadzenie Konstytucyjne Gruzji przyjęło 126 ustaw, m.in. ordynację wyborczą, ustawę o obywatelstwie, obronie narodowej, języku, ustroju rolnym, sądownictwie, edukacji narodowej, mniejszościach etnicznych i narodowych i wiele innych z zakresu polityki finansowej, o kolejach, handlu, rodzimej wytwórczości. 21 lutego 1921 roku na krótko przed sowiecką agresją Zgromadzenie Konstytucyjne uchwaliło pierwszą Konstytucję Demokratycznej Republiki Gruzji. Szef rządu będący najwyższym organem władzy wykonawczej był wybierany przez parlament na roczną kadencję z możliwością jednokrotnej reelekcji. Nominował ministrów i był odpowiedzialny za prowadzenie polityki państwa i reprezentowanie go w stosunkach zewnętrznych.
Demokratyczna Republika Gruzji została uznana de facto przez Radę Najwyższą Ententy w początkach 1920 roku, a de iure tuż przed utratą niepodległości - 26 stycznia 1921 roku.
Granica z Rosją sowiecką została uznana w traktacie moskiewskim z 1920 roku, choć przez pierwsze lata wojny domowej w Rosji (1918-19) Gruzja kontrolowała okręg Soczi.
Granica z imperium tureckim zmieniała się kilkakrotnie: początkowo przebiegała podobnie do obecnej, po klęsce państw centralnych w listopadzie 1918 roku Gruzja objęła kontrolę nad Artwinią, Ardahanem i południową częścią okręgu Batumi.
Mimo pewnego rozwoju w latach 1918-21 Gruzja nadal należała do biednych państw Europy, na co wpłynęła m.in. niepewna sytuacja polityczna.