Elwira Seroczyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Elwira Seroczyńska, z domu Potapowicz (ur. 1 maja 1931 w Wilnie, zm. 24 grudnia 2004 w Londynie), polska łyżwiarka szybka, wicemistrzyni olimpijska i mistrzyni świata.

Najważniejsze osiągnięcia

Starty olimpijskie

• Squaw Valley 1960 - 2. miejsce (1500 m), 6. miejsce (500 m), 7. miejsce (3 000 m), nie ukończyła wyścigu na 1 000 m
• Innsbruck 1964 - 16. miejsce (500 m), 22. miejsce (1 000 m), 26. miejsce (1 500 m)

Mistrzostwa świata w wieloboju

• 1957 11. miejsce, 1959 10. miejsce, 1960 11. miejsce, 1961 14. miejsce, 1962 9. miejsce, 1963 poza czołową szesnastką
• w ramach mistrzostw wielobojowych w 1962 wygrała na dystansie 500 m (rozgrywano wówczas oficjalne mistrzostwa na poszczególnych dystansach jedynie na igrzyskach olimpijskich)

Mistrzostwa Polski

• 23 tytuły mistrzowskie - 500 m (1952, 1953, 1957, 1961, 1963); 1000 m (1951, 1953, 1954, 1959, 1963, 1964); 1500 m (1952, 1953, 1959); 3 000 m (1953, 1954, 1963); 5 000 m (1954); wielobój (1952, 1953, 1954, 1959, 1963)
• wielokrotnie wicemistrzostwo Polski, m.in. w wieloboju 1951, 1956 i 1957

Rekordy Polski

• 17 ustanowionych rekordów Polski

Źródła

• Władysław Zieleśkiewicz, Gwiazdy zimowych aren. Encyklopedia sportu, Warszawa 1992

Biografia

Z wykształcenia technik ekonomista. Absolwentka Państwowego Liceum Administracyjno-Gospodarczego w Elblągu (1951) i warszawskiej AWF (1972). W ciągu kariery reprezentowała kluby elbląskie (Turbina i Stal, do 1953) i warszawskie (1954-1957 Stal FSO, 1957-1964 Sarmata). Była jedną z nielicznych polskich medalistek zimowych igrzysk olimpijskich, zdobyła tytuł wicemistrzowski w 1960 w Squaw Valley w wyścigu na 1500 m; na tych samych zawodach brąz zdobyła druga Polka, Helena Pilejczyk.

Po zakończeniu kariery sportowej działała w ruchu olimpijskim; była m.in. członkiem zarządu Polskiego Komitetu Olimpijskiego, przewodniczącą Centralnego Klubu Olimpijczyka przy PKOl, sekretarzem Towarzystwa Olimpijczyków Polskich. Została odznaczona Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1999), odznaką "Zasłużony mistrz sportu" oraz srebrnym medalem "Za wybitne osiągnięcia sportowe". Pracowała także jako trenerka w Sarmacie Warszawa; w latach 1971-1976 była szkoleniowcem kadry narodowej kobiet.