Był inicjatorem powołania pierwszej polskiej placówki naukowej do badania fauny Bałtyku. 16 grudnia 1919 roku na posiedzeniu Komisji Ochrony Przyrody w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (MWROP) zgłosił pierwszą w niepodległej Polsce inicjatywę utworzenia nad Bałtykiem morskiej placówki badawczej, wzorowanej na norweskim instytucie w Bergen. 11 kwietnia 1920 roku został członkiem Komisji ds. Morskiej Stacji Doświadczalnej, a od stycznia 1921 r. kierownikiem Stacji (pomimo, że sama Stacja jeszcze nie istniała - Morskie Laboratorium Rybackie w Helu powstało już po śmierci Kiernika, kontynuatorem jego tradycji jest dziś Morski Instytut Rybacki w Gdyni).
Eugeniusz Antoni Kiernik (ur. 7 października 1877 r. w Bochni – zm. 13 maja 1921 r. w Warszawie) – polski zoolog i paleozoolog, profesor anatomii weterynaryjnej. Był bratem Władysława Kiernika.
W czasie I wojny światowej walczył w I Brygadzie Legionów. Wojenne przeżycia nadwerężyły jego zdrowie i przyczyniły się do jego przedwczesnej śmierci. Pochowany został w rodzinnej Bochni.
W 1895 r. ukończył bocheńskie gimnazjum (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Króla Kazimierza Wielkiego) i rozpoczął studia na wydziale nauk przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1906 r. uzyskał tam tytuł doktora filozofii. Uzupełniające studia w dziedzinie fauny morskiej odbył w Trieście, Helgolandzie i w norweskim Instytucie Badań Morskich w Bergen. W latach 1905-1918 pracował jako asystent prof. Henryka Hoyera w Zakładzie Anatomii Porównawczej UJ. Tam też habilitował się z zakresu anatomii porównawczej. W 1918 r. został powołany do zorganizowania Studium Weterynarii, początkowo przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, potem w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
Był wybitnym znawcą paleozoologii, prowadził badania fauny kopalnej. Ogłosił z tego zakresu wiele ważnych prac naukowych i szkiców popularno-naukowych. Opublikował „Życie w nurtach oceanu” (Kraków 1910) – zarys oceanografii biologicznej, jedną z pierwszych książek o tej tematyce w Polsce. W latach 1911-1913 prowadził badania paleozoologiczne w jaskiniach Polskich Tatr. Przy współpracy z profesorem Władysławem Szaferem utworzył Komisję Ochrony Przyrody i Rezerwatu w Puszczy Niepołomickiej. W kwietniu 1919 r. wraz z Wł. Szaferem i J. P. Kloską był członkiem pierwszej komisji rządowej, wysłanej do Puszczy Białowieskiej w celu oceny staniu zachowania pogłowia żubra. Wraz z Szaferem zabiegał (bezskutecznie) o utworzenie rezerwatu przyrody w Puszczy Białowieskiej.