Struktura utworu odbiega od klasycznej symfonii. Pięcioczęściowa, symetryczna budowa (część szybka-wolna-szybka-wolna-szybka) oraz taneczny charakter przywołują raczej na myśl suitę. Części utworu:
IX Symfonia Es-Dur, op. 70 Dymitra Szostakowicza została napisana tuż po zakończeniu II wojny światowej i, w przeciwieństwie do heroiczno-patetycznych VII i VIII Symfonii, powstało dzieło klasyczne, dowcipne (wręcz frywolne), nawiązujące w swoim charakterze do utworów Haydna, Rossiniego czy do ironicznych utworów Prokofjewa. Spowodowało to niezadowolenie władz, które oczekiwały dzieła podkreślającego chwałę zwycięskiego narodu.