Od roku 1749 po śmierci władcy Shahu , Peshwa został faktycznym szefem państwa
Imperium Marathów - państwo indyjskie istniejące od 1674 do 1818 roku. W szczytowym momencie obejmowało 1 mln kilometrów kwadratowych.
Imperium Marathów przeżywało swój rozkwit i szczytowy zasięg terytorialny w XVIII wieku pod władcami: Shahu i Peśwą Baji Rao-I. Przegrana bitwa pod Panipatem w 1761 zahamowała ekspansję. Imperium przekształciło się w konfederację pięciu państw dynastycznych: rządzili nimi: ministrowie Peshwas w Pune; ród Sindhia (w Malwa i Gwalior); Holkar'owie w Indorze; ród Bhonsle w Nagpurze; ród Gaekwa w Baroda. Rywalizacja między rodami Sindhia i Holkar dominowała w polityce Imperium do wczesnego XIX wieku, kiedy zbliżyło się brytyjskie zagrożenie. Wielka Brytania pokonała Marathów w 1818 roku. Większość państwa została wcielona do Indii Brytyjskich, a resztki do niepodległych w 1947 roku.
Po latach walki przeciw Wielkiemu Mogołowi Aurangzebowi, Śiwadźi założył w roku 1674 odrębne Imperium Marathów z ziem sułtanatu Bidżapurskiego, ze stolicą w Pune. Śiwadźi zmarł w roku 1680, pozostawiając potężne lecz narażone na ataki z zewnątrz państwo. Wielcy Mogołowie zaatakowali w roku 1682 i próbowali bez powodzenia podbić Marathów w wojnie, która trwała aż po rok 1707. Shahu, prawnuk Śiwadźiego, rządził jako cesarz do 1749. Podczas rządów ustanowił urząd "Peśwa" ("premiera") jako szefa rządu. Peshwa zostali faktycznymi władcami państwa, podczas gdy następcy Śiwadźiego rządzili nominalnie ze swej siedziby w Satara.
Po upadku ich władzy pozostał im tytuł mistrzów Chatrapati.