Od 1940 działał w nielegalnym ruchu antyfaszystowskim, stał się wkrótce jego liderem. Brał udział w organizacji Demokratycznej Partii Pracy i Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W czerwcu 1944 stanął na czele wielopartyjnego rządu tymczasowego, obejmując też funkcje ministra spraw wewnętrznych i p.o. ministra spraw zagranicznych. W grudniu tego samego roku utworzył nowy gabinet, w którym zatrzymał tekę ministra spraw wewnętrznych. Urząd premiera sprawował do czerwca 1945.
Ivanoe Bonomi (ur. 18 października 1873 w Mantui, zm. 20 kwietnia 1951 w Rzymie) – włoski polityk, dwukrotny premier Włoch, minister w różnych rządach, przewodniczący Senatu, lider włoskiego ruchu antyfaszystowskiego.
W okresie I wojny światowej służył jako ochotnik. W latach 1916–1917 był ministrem robót publicznych. W 1920 objął urząd ministra wojny, brał udział w negocjowaniu traktatu z Rapallo między Królestwem Włoch i Królestwem SHS. W 1921 został ministrem skarbu. Od lipca 1921 do lutego 1922 stał na czele włoskiego rządu, ustąpił wobec wzrastającej pozycji faszystów. Po dojściu Benita Mussoliniego wycofał się na kilkanaście lat z działalności publicznej.
Z wykształcenia prawnik, zajmował się zawodowo m.in. dziennikarstwem. Po raz pierwszy do Izby Deputowanych został wybrany w 1909 z ramienia Włoskiej Partii Socjalistycznej. Wkrótce został z niej usunięty, współtworzył wówczas umiarkowaną Włoską Socjalistyczną Partię Reformistyczną.
W 1946 został posłem do powołanej po II wojnie światowej konstytuanty (Assemblea Costituente della Repubblica Italiana), która działała do 1948. Uzyskał następnie mandat senatora I kadencji, wybrano go na przewodniczącego wyższej izby włoskiego parlamentu. Funkcję tę pełnił do czasu swojej śmierci.