Role filmowe:
James Earl Jones (ur. 17 stycznia 1931 w Arkabutla) – amerykański aktor filmowy i teatralny o charakterystycznym basowym głosie. Odznaczony w 1992 Narodowym Medalem Sztuki. Laureat Oscara za całokształt twórczości.
Pierwsze małżeństwo aktora z Julienne Marie zakończyło się rozwodem. Od 15 marca 1982 Jego drugą żoną jest aktorka telewizyjna Cecilia Hart (ur. 1948). Mają syna Flynna.
Występy w serialach telewizyjnych:
Jego ojciec Robert Earl Jones również był aktorem.
Jones pozostaje jednym z najpopularniejszych czarnoskórych aktorów amerykańskich ostatnich dziesięcioleci. Pierwsze aktorskie kroki stawiał w Ramsdell Theatre w Manistee. Na scenie pojawił się w 1955 w sztuce Otello. W 1957 trafił na Broadway. Znakomite teatralne kreacje stworzył w szekspirowskich dziełach, takich jak: Król Lear (rola tytułowa), Sen nocy letniej (jako Oberon), Miarka za miarkę (jako Abhorson), Hamlet (jako Klaudiusz). Na ekranie debiutował u Stanleya Kubricka w filmie Doktor Strangelove, lub jak przestałem się martwić i pokochałem bombę (1964). Swoje najbardziej znane role zagrał w latach 80., m.in. w filmach Conan Barbarzyńca (1982) oraz Książę w Nowym Jorku (1988). Uznanie zdobył podkładając głosy filmowych bohaterów, a w szczególności Lorda Darth Vadera w kolejnych częściach sagi Gwiezdne Wojny.
W 1971 Jones otrzymał swoją jedyną nominację do Oscara za główną rolę w filmie Wielka nadzieja białych (1970; reż. Martin Ritt). Był wówczas drugim w historii, po Sidneyu Poitier czarnoskórym aktorem nominowanym do tej nagrody. Dwa razy, w 1969 i 1987 zdobył Nagrodę Tony za role teatralne. Był także czterokrotnie nominowany do nagrody Złotego Globu.
W sierpniu 2011 Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła przyznanie Jonesowi honorowego Oscara za całokształt pracy aktorskiej.
Głosy: