W ciągu pierwszych piętnastu lat pracy duszpasterskiej zaangażowanie Jana Kronsztadzkiego wśród najuboższych spotykało się z niezrozumieniem i rezerwą. Z czasem jednak duchowny zyskał ogromny autorytet i stał się sławny w całej Rosji. Przekonanie o natchnieniu jego działalności przez Boga wyrażali metropolita moskiewski Leoncjusz i Teofan Pustelnik. O niezwykłym autorytecie Jana wśród ludu pisał arcybiskup chełmski Eulogiusz. Uznany jeszcze za życia za świętego, otrzymywał setki listów z prośbami o modlitwę i pomoc - nie tylko z Rosji, ale i Szwecji, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. W 1882 z inicjatywy duchownego w Kronsztadzie powstał dom pielgrzyma, w którym mogli zatrzymywać się jego goście. Duchowny odbywał również wizyty duszpasterskie w różnych miastach Rosji, gromadząc tysiące wiernych. 15 lipca 1890 w Charkowie na odprawianej przez niego Świętej Liturgii wierni zgromadzili się nie tylko w soborze, ale i na otaczającym go placu i przyległych ulicach. Molebień w tym samym mieście, służony na Placu Soborowym, zgromadził 60 tys. ludzi. Do podobnych sytuacji dochodziło w czasie wizyt Jana Kronsztadzkiego w Samarze, Saratowie, Kazaniu i Niżnym Nowogrodzie. Wierni przybywali nie tylko na nabożeństwa, ale i tłumnie witali kapłana na dworcach kolejowych, pragnąc uzyskać osobiste błogosławieństwo.
Mieszkanie duchownego na drugim piętrze domu parafialnego przy soborze św. Andrzeja zostało w 1918 zamienione na cerkiew Trójcy Świętej. Pozostawała ona czynna do 1930. Rok później zamknięty, a następnie zniszczony został sobór. Dawny dom parafialny został przebudowany, zaś mieszkanie Jana Kronsztadzkiego podzielone na pięć osobnych. W 1995, z inicjatywy grupy wiernych szczególnie czczących pamięć duchownego, zrekonstruowano dwa pokoje dawnego mieszkania i cztery lata później urządzono w nim muzeum pamięci świętego.
Jan Kronsztadzki twierdził, że Kościół prawosławny jest jedynym związkiem wyznaniowym głoszącym prawdziwą wiarę i stanowczo sprzeciwiał się równouprawnieniu wyznań w Rosji. Jego wskazania moralne i duchowe opierały się na zaleceniach ewangelicznych. Wiernych wzywał, by czynili postępy w
Jan Kronsztadzki, Iwan Iljicz Siergijew (ur. 19 października 1829 w Surze – zm. 20 grudnia 1908 w Kronsztadzie) – rosyjski duchowny prawosławny, teolog, działacz społeczny. Założyciel monasteru św. Jana Rylskiego w Petersburgu.
Został kanonizowany w 1964 przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji, 14 czerwca 1990 również przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Dniem jego pamięci jest 20 grudnia (wg starego stylu).
Sława duchownego jako osoby bezinteresownie działającej na rzecz ubogich sprawiła, że na jego adres zaczęły wpływać datki ofiarodawców pragnących, by ich pieniądze przeznaczyć na wsparcie inicjatyw charytatywnych. Umożliwiło to Janowi Kronsztadzkiemu zorganizowanie pomocy na szerszą skalę, poprzez stowarzyszenie dobroczynne, jakie powołał przy parafii św. Andrzeja. W latach 1872-1882 stowarzyszenie to, przy znacznym osobistym udziale duchownego, wzniosło w Kronsztadzie dom pracy, w którym bezrobotni i bezdomni mieszkańcy miasta mogli znaleźć zatrudnienie i zakwaterowanie. W skład domu wchodziły warsztaty wyrobów drewnianych, szewski, krawiecki, bezpłatna stołówka, ambulatorium, szkoła dzienna i wieczorowa, szkoła rękodzieła, biblioteka, schronisko dla sierot i świetlica dla dzieci. Dzięki wsparciu finansowemu rodziny carskiej duchowny doprowadził także do budowy "przystani zbawienia" w Zatoce Fińskiej - osiedla dla robotników sezonowych pracujących w Kronsztadzie.
Jan Kronsztadzki przekazywał również nadsyłane pieniądze na budowę cerkwi, monasterów, szpitali i szkół oraz wspierał osoby prywatne, które prosiły go o to listownie. Popierał Galicyjsko-Russkie Towarzystwo Dobroczynne.
Edukację na poziomie podstawowym Iwan Siergijew odebrał w szkole parafialnej w Surze. Następnie, zdecydowany zostać kapłanem, ukończył seminarium w Archangielsku w 1851. Za wyróżniające się wyniki w nauce otrzymał prawo podjęcia wyższych studiów teologicznych w Petersburskiej Akademii Duchownej za państwowe stypendium. W tym samym roku nieoczekiwanie zmarł jego ojciec. Iwan Siergijew rozważał możliwość przerwania studiów i przyjęcia święceń diakońskich lub podjęcia pracy jako psalmista, by móc wspierać finansowo rodzinę. Jego matka nie zgodziła się jednak, by zrezygnował z kształcenia teologicznego. Ostatecznie przyszły duchowny kontynuował naukę, łącząc ją z pracę pisarza akademickiego. Uzyskiwane zarobki przesyłał do domu. W czasie studiów rozważał złożenie ślubów zakonnych i wyjazdu w charakterze misjonarza do Ameryki Północnej, na Syberię lub do Chin. Ostatecznie zdecydował jednak (jak twierdził, pod wpływem proroczego snu), że równie pożyteczną pracę duszpasterską będzie mógł prowadzić jako duchowny parafialny na terenach zamieszkanych przez Rosjan.
W 1907 Jan z Kronsztadu został członkiem honorowym skrajnie prawicowego i nacjonalistycznego Związku Narodu Rosyjskiego. W roku następnym, tj. miesiąc po wydaniu przez Świątobliwy Synod Rządzący zgody na członkostwo kapłanów w organizacjach monarchistycznych, zapisał się do tej organizacji drogą zwykłej procedury. Chociaż formalnie działalność duchownego w organizacji czarnosecinnej była krótka, idee głoszone w jego kazaniach w latach wcześniejszych były zbliżone do treści jej programu. Stąd Ludwik Bazylow twierdzi, że Jan Kronsztadzki w znaczącym stopniu przyczynił się do ukształtowania się w Rosji początku XX wieku klimatu wielkorosyjskiego i prawosławnego szowinizmu.
Na kilka lat przed śmiercią Jan Kronsztadzki zachorował i musiał ograniczyć swoją działalność społeczną. Ostatnią Świętą Liturgię odprawił 9 grudnia 1908; przewidując rychłą śmierć, pożegnał się wówczas ze swoimi parafianami.. Zmarł 20 grudnia tego samego roku w swoim mieszkaniu w domu parafialnym soboru św. Andrzeja. Pogrzeb, w którym wzięły udział dziesiątki wiernych, prowadził metropolita petersburski i ładoski Antoni. Duchowny został pochowany w jednej z cerkwi monasteru św. Jana Teologa w Petersburgu.
Jako katecheta szkolny kapłan wielokrotnie twierdził, że edukacja religijna jest najważniejszym elementem kształcenia człowieka i że Rosji potrzebni są nie tyle uczeni członkowie społeczeństwa, co pobożni wierni prawosławni.
Od momentu przyjęcia święceń kapłańskich Jan Kronsztadzki prowadził dziennik Moje życie w Chrystusie, w którym opisywał swoje dążenia do doskonalenia duchowego, pisał o walce z grzesznymi myślami i działaniami, notował modlitwy. W wydanym pośmiertnie dzienniku propagował częste odmawianie Modlitwy Jezusowej, w ówczesnej Rosji uważanej za zarezerwowaną dla mnichów. Wzywał również do jak najczęstszego przystępowania do sakramentu Eucharystii. Dopuszczał przy tym do Eucharystii jedynie osoby, które w tym samym dniu odbyły spowiedź. W soborze św. Andrzeja przyjmował nie tylko spowiedź uszną, ale i akty spowiedzi publicznej.
Ks. Siergijew przez cały okres pracy duszpasterskiej był związany z soborem św. Andrzeja w Kronsztadzie, stąd określanie go już przez współczesnych mianem Jana Kronsztadzkiego – sam również podpisywał się w ten sposób, pomijając prawdziwe nazwisko. Prowadził ascetyczny tryb życia, stale pościł, codziennie służył Świętą Liturgię. Szczególną wagę przywiązywał do regularnej lektury Starego i Nowego Testamentu oraz do głoszenia homilii - w każdą niedzielę i święto wygłaszał homilię napisaną przez siebie lub przesłaną przez metropolitę petersburskiego Grzegorza. Od 1857 był katechetą szkoły miejskiej w Kronsztadzie, zaś od 1861 - także miejscowego gimnazjum klasycznego. Pracę tę wykonywał do śmierci.
Jan Kronsztadzki był zdecydowanym przeciwnikiem idei rewolucyjnych i w swoich kazaniach, zwłaszcza w czasie rewolucji 1905, wielokrotnie występował przeciwko lewicowej inteligencji. Zapowiadał upadek Imperium Rosyjskiego:
Urodził się w w Surze, na terenie guberni archangielskiej. Jego rodzicami byli psalmista cerkiewny Ilja Michajłowicz Siergijew oraz jego żona Fieodora. Został ochrzczony w dniu urodzenia; imię Jan otrzymał na cześć świętego, który był wówczas wspominany – bułgarskiego mnicha Jana Rylskiego. Wspominając wczesną młodość, późniejszy święty podkreślał, że jego rodzina stale żyła w ubóstwie, zaś ojciec ciężko chorował. Również przyszły duchowny był jako dziecko słabego zdrowia. Szczególny wpływ na młodego Iwana Siergijewa miała jego matka. Była ona osobą głęboko religijną i te same zasady życiowe wpoiła synowi. Do śmierci w 1871 pozostawała dla niego największym autorytetem. Głęboka wiara przyszłego kapłana była widoczna jeszcze przed jego wyjazdem do seminarium duchownego. Mieszkańcy Sury wielokrotnie prosili go o modlitwę w swojej intencji. On sam twierdził, że już w młodym wieku miewał pierwsze widzenia.
Szczególne miejsce w działalności duszpasterskiej Jana Kronsztadzkiego zajmowało wezwanie do zerwania z pijaństwem, na mniejszą skalę także z paleniem tytoniu.
Ludwik Bazylow w wydanej w 1972 pracy twierdzi, że kult Jana Kronsztadzkiego szerzył się głównie wśród szumowin społecznych stolicy oraz innych miast w Rosji północnej i środkowej. W 1894 duchowny został zaproszony przez rodzinę carską do łoża umierającego cara Aleksandra III. Wśród odwiedzających go z prośbą o rady modlitwy byli hierarchowie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i członkowie rodziny panującej.
Bezkompromisowo broniąc prawosławia, Jan Kronsztadzki kilkakrotnie potępił w kazaniach poglądy Lwa Tołstoja (którego określał jako bluźniercę) i jego zwolenników. W 1902, wypowiadając się na ten temat, stwierdził, że w Rosji trwa fałszywe oświecenie, oparte na źle pojętej wolności. W 1905 potępił manifest październikowy, twierdząc, że posłużył on jedynie rozwojowi antyprawosławnej propagandy. Występował przeciwko liberalizmowi i próbom przekształcenia Rosji w monarchię konstytucyjną, twierdząc, iż car otrzymuje od Boga nie tylko władzę, ale i potrzebne do rządzenia siłę i mądrość. Za godnych współpracy w zarządzaniu Rosją uważał jedynie bogobojnych polityków prawosławnych. Do zachowania patriotyzmu i głębokiej wiary wzywał deputowanych III Dumy. Krytykował również postępowanie wielu współczesnych mu duchownych prawosławnych, twierdząc, że dają oni wiernym zły przykład. Twierdził, że Rosja ogromnie zgrzeszyła, gdy znaczna część jej mieszkańców przestała żyć według etyki prawosławnej, wzywał do powszechnego nawrócenia się. W przeciwnym razie, jak zapowiadał, miał nastąpić całkowity upadek państwa.
W 1855 obronił pracę dyplomową, poświęconą staroobrzędowcom. Następnie ożenił się z Jelizawietą Konstantinowną Nieswicką, córką proboszcza parafii przy soborze św. Andrzeja w Kronsztadzie. Ojciec jego żony ze względu na podeszły wiek odszedł w stan spoczynku, umożliwiając Iwanowi Siergijewowi - po przyjęciu święceń kapłańskich - podjęcie pracy duszpasterskiej w jego dawnej parafii. W zamian zobowiązywał się on do opieki nad ojcem żony i jej rodzeństwem - trzema braćmi i dwiema siostrami. 10 grudnia 1855 Siergijew został wyświęcony na diakona przez biskupa Makarego (Bułgakowa), zaś 12 grudnia tego samego roku w soborze św. św. Piotra i Pawła w Petersburgu przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskup rewelskiego Krzysztofa. Natychmiast po ślubie Iwan Siergijew poprosił żonę, by zrezygnowali ze współżycia małżeńskiego. Małżonkowie nie mieli dzieci, wychowywali natomiast siostrzenicę Jelizawiety Nieswickiej, Rufinę, której matka znajdowała się w bardzo złej sytuacji materialnej.
Jego osoba jeszcze za życia, wbrew jego woli, stała się obiektem kultu sekty joannitów, którzy widzieli w nim nowe wcielenie Chrystusa. Duchowny usiłował zwalczać sektę, osobiście udając się do wsi, gdzie działali jej członkowie, jednak bez skutku. Ruch ten został w 1908 potępiony przez Rosyjski Kościół Prawosławny, lecz mimo tego przetrwał.
Jan Kronsztadzki został kanonizowany 19 października 1964 przez ówcześnie niekanoniczny Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. 8 czerwca 1990, niezależnie od tej decyzji, za świętego uznał go Rosyjski Kościół Prawosławny. Relikwie duchownego przechowywane są w założonym przez niego monasterze św. Jana Rylskiego w Petersburgu.
W 1875 ks. Siergijew otrzymał godność protoprezbitera, zaś w 1897 został proboszczem parafii św. Andrzeja.
Rosyjski Kościół Prawosławny, kanonizując Jana Kronsztadzkiego, uznał, że za swoje ascetyczne życie i pełną poświęcenia służbę duszpasterską został on nagrodzony darem przewidywania przyszłości. Za przykłady proroctw uznano m.in. następujące sytuacje:
Działał na rzecz ewangelizacji i propagowania chrześcijańskiego trybu życia wśród mieszkańców Kronsztadu. Szczególną troską duszpasterską otaczał najbiedniejszych. Regularnie odwiedzał robotników portowych zamieszkujących położoną poza miastem kolonię baraków, spotykał się z bezrobotnymi i ich rodzinami, przekazywał im dary materialne. Całą swoją pensję, przysługującą mu jako proboszczowi, rozdawał jako jałmużnę. Hierarchia cerkiewna przestała wówczas wypłacać mu wynagrodzenie, przekazując je rodzinie duchownego. Jan Kronsztadzki zachował jedynie wynagrodzenie katechety, które w dalszym ciągu przekazywał biednym.
Cerkiew czci również Jana Kronsztadzkiego jako cudotwórcę, który siłą swojej modlitwy potrafił leczyć choroby cielesne oraz doprowadzać do duchowej odnowy grzeszników.