Do jego najważniejszych prac należą: „Osteuropa. Eine Einführung in seine Geschichte“ z 1977 r. jak i jego książka „Polen und Russland. Zwei Wege in der europäischen Geschichte“ z 1994 r. (wyd. pol.: Polska i Rosja: dwie drogi w dziejach Europy. Warszawa 2000). Jest wydawcą i współautorem „Handbuch der Geschichte Russlands. Bd. 6.“ z 2004 r.
Klaus Zernack (ur. 14 czerwca 1931 r. w Berlinie) jest jednym z ważniejszych niemieckich historyków, którzy zajmują się Europą Środkowowschodnią i Wschodnią.
Zernack nadał niemieckim wschodnioeuropejskim badaniom od połowy lat sześćdziesiątych XX w. nowe spojrzenie. Stopniowo uwolnił je od pierwotnie dominującego w nich nacisku na rolę Niemiec w historii Europy Wschodniej. To dotyczy zwłaszcza traktowania historii Polski i stało się szczególnie wyraźne w jego pracy w Niemiecko-polskiej Komisji UNESCO do spraw podręczników szkolnych, której był niemieckim przewodniczącym w latach 1987-2000.
Urodzony jako syn policjanta koniec wojny przeżył w Berlinie, gdzie w 1949 roku zdał maturę. Studiował historię, slawistykę, germanistykę i filozofię na uniwersytetach w Berlinie (Freie Universität), Münster i Uppsali (do 1956 r.). W 1957 r. doktoryzował się na uniwersytecie w Münster pracą o stosunkach szwedzko-rosyjskich w drugiej połowie XVII wieku. Uczył przez sześć lat języka szwedzkiego na uniwersytecie. W 1964 r. habilitował się na uniwersytecie w Gießen pracą o słowiańskich zgromadzeniach ludowych. Od 1966 r. do 1978 r. był profesorem historii wschodnioeuropejskiej na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem, od 1978 r. do 1984 r. w Gießen, a od 1984 r. do 1999 r. na uniwersytecie w Berlinie (Freie Uniwersität).
Za swój wkład w niemiecko-polskie pojednanie został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Uniwersytetu Warszawskiego. Oprócz tego otrzymał w 2004 r. Nagrodę im. Samuela Bogumiła Lindego Miast Partnerskich Getyngi i Torunia. Zernack jest członkiem Akademii Naukowych w Berlinie, Poznaniu, Krakowie i Sztokholmie.