Kongo (Republika Konga, fr. Congo, République du Congo) – państwo w środkowej Afryce nad Oceanem Atlantyckim. Graniczy z Gabonem, Kamerunem, Republiką Środkowoafrykańską, Demokratyczną Republiką Konga.
Kraj składa się z 12 departamentów, które są oddzielnymi instancjami i nie podlegają prawu łącznemu.
Struktura etniczna:
Najwcześniejszymi mieszkańcami kraju byli Pigmeje. Następnie zostali oni podbici przez ludy Bantu, które utworzyły na terytorium dzisiejszego Konga królestwo.
W czasach kolonialnych występowało pod nazwą Kongo Francuskie i Kongo Środkowe, a tuż po odzyskaniu niepodległości jako Kongo-Brazzaville.
Podczas zimnej wojny Kongo utrzymywało przyjazne stosunki dyplomatyczne z krajami komunistycznymi przy zachowaniu więzi z Francją. Ten stan rzeczy załamał się w wyniku upadku ZSRR i załamania eksportu. Wtedy w 1992 roku Nguesso utracił władzę. Szanse na budowę demokratycznego rządu upadły wraz z wybuchem wojny domowej w 1997 roku i powrotem do władzy Nguesso, który rządzi Kongiem do dziś.
Religia:
Republika. Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych co 7 lat. Parlament dwuizbowy: Zgromadzenie Narodowe – 137 deputowanych wybieranych na pięcioletnią kadencję; Senat – 66 członków wybieranych na sześcioletnią kadencję.
W 1960 r. Kongo uzyskało niepodległość pod nazwą Kongo-Brazzaville, a jego prezydentem został Fulbert Youlou. Okres stabilizacyjny z przyłączeniem do ONZ trwał do 15 sierpnia 1963 roku, kiedy zamach stanu przemienił państwo w jednopartyjną dyktaturę marksistowsko-leninowską. Próba odejścia od systemu nakazowo-rozdzielczego miała miejsce po puczu majora Mariena Ngouabiego. Po jego zamordowaniu w 1977 roku władzę objął wojskowy Denis Sassou-Nguesso, który oficjalnie w 1979 roku doprowadził do systemu jednopartyjnego i przywrócił politykę socjalistyczną.
W XV wieku przybyli tam europejscy odkrywcy. W 1483 roku do ujścia rzeki Kongo dopłynęła ekspedycja pod przywództwem Diogo Cão. Portugalczycy podporządkowali sobie miejscowych władców, którzy przyjęli chrześcijaństwo. Relacje między Portugalczykami a miejscową ludnością szybko się popsuły kiedy Portugalczycy zaczęli wywozić Afrykańczyków jako niewolników na plantacje. W XVII i XVIII w. doszło do buntów przeciwko władzy kolonialnej. Efektem tego było skurczenie się posiadłości Portugalczyków do obszaru na terenie dzisiejszej Kabindy.
Kraj rolniczo-przemysłowy o bogatych złożach surowców naturalnych. W rolnictwie zatrudnionych jest 59% ludności, chociaż wytwarza ono zaledwie 10% PKB (dla porównania przemysł 59% PKB). Uprawa palmy oleistej, kakaowca, kawy, orzeszków ziemnych, manioku, ryżu, kukurydzy i roślin cytrusowych. Znaczące wydobycie i eksport ropy naftowej, który przynosi najwięcej dochodów. Inne surowce naturalne to diamenty, sole potasowe i rudy żelaza. Znaczący przemysł drzewny.
Sytuację tę wykorzystali Francuzi, zakładając faktorie handlu niewolnikami, które stały się zapowiedzią nowej kolonizacji Konga. W 1875 r. pojawili się tam pierwsi osadnicy, zaś w 1891 r. założono kolonię pod nazwą Kongo Francuskie, której nazwa w 1905 została przemianowana na Kongo Środkowe. Po reformie administracji koloniami w 1910 roku Kongo zostało przyłączone do Francuskiej Afryki Równikowej. W 1958 mieszkańcy otrzymali ograniczoną autonomię w ramach Wspólnoty Francuskiej.
Dane można znaleźć w CIA Factbook [4]