W 1956 poślubiła hiszpańskiego matadora Luisa Miguela Dominguína. Ich małżeństwo trwało do 1967 i zakończyło się rozwodem.
Decydujący dla jej kariery był rok 1950. Zagrała wtedy w dwóch ważnych filmach: Nie ma pokoju pod oliwkami Giuseppe De Santisa oraz w Kronice pewnej miłości Michelangelo Antonioniego. Ten ostatni twórca obsadził ją jeszcze w swym kolejnym filmie Dama bez kamelii (1953). Ważne role zagrała też w hiszpańskiej Śmierci rowerzysty (1955) Juana Antonia Bardema i francuskiej Jutrzence (1955) Luisa Buñuela.
Lucia Bosé, właśc. Lucia Borloni (ur. 28 stycznia 1931 w Mediolanie) – włoska aktorka, najbardziej znana z filmów okresu włoskiego neorealizmu z początku lat 50. XX w.
Świetnie rozwijającą się karierę aktorka przerwała w 1956, aby zająć się wychowaniem dzieci. W znaczących rolach powróciła pod koniec lat 60., pojawiając się u Federico Felliniego w filmie Satyricon (1969) i u braci Tavianich w Pod znakiem skorpiona (1969).
Pochodziła z biednej rodziny. Na życie zarabiała pracując najpierw w kancelarii adwokackiej, później jako ekspedientka w mediolańskiej cukierni. Jej życie uległo radykalnej zmianie, kiedy w 1947 została Miss Włoch, pokonując miss i wicemiss Rzymu: Ginę Lollobrigidę i Silvanę Mangano.
Mieli dwójkę dzieci: Miguela (ur. 1956) i Paolę (ur. 1960). Miguel Bosé jest znanym hiszpańskim piosenkarzem i aktorem.