Fasada ma 200 metrów szerokości, 72 m wysokoci i była rekordowa na ówczesne czasy kiedy to została zbudowana. Za fasadą, biegnie równolegle "Galleria delle Carrozze". Stacja nie ma określonego stylu architektonicznego, ale jest to mieszanka różnych stylów, w tym secesji i Art déco, ale nie tylko. Czasami styl ten definiowany jest jako assyryjsko-mediolański.
Infrastruktura jest właśnością Rete Ferroviaria Italiana (RFI), natomiast obszary handlowe, zabytkowy budynek dworca należy do Grandi Stazioni.
Milano Centrale (włoski: Stazione di Milano Centrale) – największy dworzec kolejowy Mediolanu, i jeden z największych w Europie. Obsługuje około 330 tys. pasażerów dziennie.
Projekt z 1912 roku Ulisse Stacchini był wzorowany na Union Station w Waszyngtonie.
Został oficjalnie otwarty w 1931 roku w celu zastąpienia starego dworca, który stał przy Piazza della Repubblica, który był niewystarczający z powodu zwiększonego ruchu kolejowego.
Wielkie przestrzenie publiczne stacji (hala peronowa, hala główna) przypominają monumentalną rzymską architekturę, pomimo wyraźnych monumentalności są wykonane ekonomicznie: szczyty ścian są dekorowane betonem, który naśladuje okładziny marmurowe w dolnej części.