Murray Bookchin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Murray Bookchin (ur. 14 stycznia 1921, zm. 30 lipca 2006) – amerykański myśliciel anarchistyczny, główny teoretyk tzw. ekologii społecznej, założyciel Instytutu Ekologii Społecznej w Plainfield, w Stanach Zjednoczonych.

Ważniejsze prace

• Our Synthetic Environment, Nowy Jork 1962
• Crisis in Our Cities, Nowy Jork 1965
• Post-Scarcity Anarchism, Berkeley 1971
• The Spanish Anarchists, Nowy Jork 1977
• Toward an Ecological Society, Montreal 1980
• Ecology of Freedom: The Emergence and Dissolution of Hierarchy, Palo Alto 1982
• The Rise of Urbanization and the Decline of Citizenship, San Francisco 1987
• Remaking Society, Montreal 1990 (wyd. polskie Przebudowa społeczeństwa Oficyna Trojka, Poznań 2009)
• The Philosophy of Social Ecology: Essays on Dialectical Naturalism, Montreal 1990
• To Remember Spain: The Anarchist and Syndicalist Revolution of 1936, Edynburg-San Francisco 1994
• From Urbanization to Cities: Toward a New Politics of Citizenship, Londyn-Nowy Jork 1995
• Social Anarchism or Lifestyle Anarchism: Unbridgeable Chasm, Edynburg-San Francisco 1995 (wyd. polskie Anarchizm społeczny czy anarchizm stylu życia? Przepaść nie do pokonania, Oficyna Trojka, Poznań 2006)
• The Third Revolution, 4 tomy, Londyn 1996-2005

• Archiwum Bookchina
• Biografia Bookchina (pl)

Początkowo zafascynowany był ideologią marksizmu, jednak rozczarowując się nią ze względu na jej zapędy autorytarne przeszedł na pozycje anarchistyczne i wolnościowo-socjalistyczne. W 1960 roku wstąpił do Libertarian League. Murray Bookchin pozostał radykalnym antykapitalistą, będąc jedną z najważniejszych postaci w ruchu antyglobalistycznym. Opowiadał się również za decentralizacją i samorządnością społeczeństwa. Był przeciwnikiem intensywnej urbanizacji, którą uważał za jedną z podstawowych przyczyn upadku społeczeństwa obywatelskiego. Pod koniec swojego życia promował również komunaryzm oraz komunitarianizm.

Swoje poglądy filozoficzne, częściowo oparte na filozofii Hegla (choć nie był heglistą), nazywał "dialektycznym naturalizmem".