Niemiecka armia już nigdy nie odzyskała swojej siły i ducha walki. Straty w tej operacji porównywalne są ze stratami w czasie bitwy stalingradzkiej – czwarta część sił niemieckich z całego frontu wschodniego została zniszczona. Ofensywa zerwała połączenie między Grupą Armii "Północ" i Grupą Armii "Północna Ukraina", zmuszając je do szybkiego wycofania się na zachód.
Operacja Bagration (ros. Операция Багратион) – kryptonim radzieckiej ofensywy Armii Czerwonej z 1944 roku, znanej także Białoruska Strategiczna Operacja Ofensywna, która oczyściła Białoruską SRR z sił niemieckich doprowadzając do prawie całkowitego zniszczenia Grupy Armii "Środek". Była to prawdopodobnie największa klęska Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Operacja została nazwana na cześć gruzińskiego księcia i rosyjskiego generała Piotra Iwanowicza Bagrationa, żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku, który poległ w bitwie pod Borodino.
Wojska sowieckie biorące udział w operacji składały się z czterech frontów (grup armii): 1. Frontu Białoruskiego dowodzonego przez marszałka Konstantego Rokossowskiego, 2. Frontu Białoruskiego pod dowództwem generała Gieorgija Zacharowa, 3. Frontu Białoruskiego dowodzonego przez generała Iwana Czerniachowskiego oraz 1. Frontu Nadbałtyckiego marsz. Iwana Bagramiana.
Biorąc pod uwagę inne bitwy i operacje frontu wschodniego, operacja "Bagration" była największym zwycięstwem Związku Radzieckiego w II wojnie światowej. Straty niemieckie były ponad 4 razy wyższe od radzieckich, a w ciągu dwóch miesięcy ZSRR udało się z powrotem zająć całe terytorium utracone podczas operacji "Barbarossa".
Grupa Armii "Środek" udowodniła już swoją siłę w czasie operacji "Mars", w której wojska frontów Kalinińskiego i Zachodniego kierowane przez Żukowa poniosły ogromne straty. Między sierpniem a październikiem 1943 roku Grupa Armii "Środek" została jednak odparta na zachód przez Armię Czerwoną po przegranej bitwie pod Smoleńskiem, co spowodowało utratę Smoleńska i tym samym rozdzielenie sił niemieckich na dwie odrębne części – północną i południową – uniemożliwiając Wehrmachtowi przemieszczanie wojsk i zaopatrzenia.
Wpływ na niemiecką klęskę w czasie tej operacji miał transfer części oddziałów do Francji w odpowiedzi na lądowanie w Normandii. Cztery fronty bez większego problemu rozbiły cienką niemiecką linię obrony. Związek Radziecki osiągnął stosunek dziesięć do jednego w czołgach i siedem do jednego w liczbie samolotów nad Niemcami. Ilość wojsk ZSRR była przytłaczająca – morale Niemców zaczęło podupadać. Hitler postanowił przenieść z powrotem część swoich wojsk z frontu zachodniego na front wschodni aby zatrzymać rozpędzającą się ofensywę radziecką. To z kolei spowodowało przyspieszenie ofensywy aliantów zachodnich.
Operacja ta, w połączeniu z sąsiednią operacją lwowsko-sandomierską rozpoczętą kilka tygodni później na Ukrainie, pozwoliła Związkowi Radzieckiemu zająć praktycznie wszystkie tereny utracone od czerwca 1941 roku i dotrzeć dalej do niemieckich Prus Wschodnich oraz osiągnąć przedmieścia Warszawy przy jednoczesnym uzyskaniu kontroli nad terenami Polski na wschód od Wisły.
Na początku ofensywy Związek Radziecki zaangażował w przybliżeniu 1 700 000 żołnierzy, około 24 000 dział i moździerzy, 4080 czołgów oraz 6334 samolotów.
Operacja lwowsko-sandomierska rozpoczęta 13 lipca 1944 roku szybko rozgromiła niemieckie siły na Ukrainie. Szybki postęp tej ofensywy doprowadził radzieckie siły do bram Warszawy w końcu lipca. Operacja "Bagration" również odizolowała niemieckie siły Grupy Armii "Północ" w Kurlandii. Przerzucenie przez Niemców odwodów z Rumunii umożliwiło Sowietom w sierpniu 1944 roku pokonanie osłabionych sił niemiecko-rumuńskich.
W czerwcu 1944 roku, po lądowaniu aliantów w Normadii, wycofano z Grupy Armii "Środek" trzy dywizje pancerne (4., 5. i 20.) i przerzucono w rejon Kowla. W tej grupie armii brakowało czołgów (tylko dwa bataliony Tygrysów) oraz sprawnych samolotów (sprawnych było tylko około 70 myśliwców). Obszar działań wojennych obejmował głównie lasy i bagna. Teren ten był idealny do obrony. Główne linie obronne dotyczyły nielicznych dróg. Drogi te głównie prowadziły do Mińska. W przypadku zajęcia Mińska ewakuacja wojsk niemieckich byłaby niemożliwa.
Operacja zatrzymała się, kiedy radzieckie linie zaopatrzenia znalazły się w niebezpieczeństwie – dostawy nie nadążały za szybkimi postępami wojsk. Tym jednak nie można uzasadnić braku wsparcia dla Armii Krajowej w powstaniu warszawskim, które zaczęło się, gdy Sowieci osiągnęli już wschodnie przedpola Warszawy. Podyktowane było to rozkazem Stalina. Chciał on zniszczenia Polskiego Państwa Podziemnego, gdyż Armia Krajowa mogła stanowić przeszkodę w przejęciu władzy w Polsce przez komunistów.
Niemieckie siły wynosiły początkowo 800 000 żołnierzy, 9500 dział oraz zaledwie 553 czołgów i 839 samolotów. Wojska te należały do 3. Armii Pancernej, 4., 9. i 2. Armii.
3 lipca zdobyty został Mińsk, stolica Białoruskiej SRR, a do niewoli sowieckiej wpadło 50 tysięcy Niemców. Do 13 lipca Armia Czerwona przy współpracy z Armią Krajową wyzwoliła Wilno. W operacji białostockiej dwa korpusy strzeleckie 50. Armii (69. i 81.) zajęły Grodno 16 lipca, zaś 27 lipca 3. Armia zajęła Białystok po wielu dniach ciężkich walk ulicznych. 1 sierpnia 5. Armia zajęła Kowno, do 29 sierpnia w wyniku walk o Kowno i w jego okolicach armie 3. Frontu Białoruskiego dotarły do wschodniej granicy z Prusami Wschodnimi. W tym samym czasie trwała operacja brzesko-lubelska, w której wojska radziecko-polskie wyzwoliły ziemie polskie na wschód Wisły i stanęły na jej linii, docierając 2 sierpnia do wschodnich przedmieść Warszawy.
Operacja zaczęła się rankiem 22 czerwca 1944 roku, w trzecią rocznicę rozpoczęcia niemieckiego ataku na ZSRR. OKW spodziewało się ataku na Grupę Armii "Północna Ukraina" i wielkiego uderzenia aż po Bałtyk, które odcięłoby Grupy Armii "Północ" i "Środek". Dlatego Grupa Armii "Północna Ukraina" otrzymała duże posiłki z Grupy Armii "Środek", które musiała oddać po rozpoczęciu operacji "Bagration", narażając się na przełamanie frontu także w swoim rejonie.
Ogólnie niemal całkowite zniszczenie Grupy Armii "Środek" kosztowało Niemców 2000 czołgów i 57 000 innych pojazdów. Szacuje się, że niemieckie straty wyniosły 300 000 zabitych, 250 000 rannych i około 120 000 wziętych do niewoli – ogółem 670 000 żołnierzy. Radzieckie straty to 178 tysięcy zabitych i wziętych do niewoli i 588 tysięcy rannych, 2957 czołgów, 2447 dział i 822 samolotów.