Główne siły niemieckie pochodziły z jednostek pancernych Waffen-SS, które brały udział w nieudanej ofensywie w Ardenach. Celem ofensywy było przerwanie oblężenia Budapesztu oraz zabezpieczenie pól naftowych koło Nagykanizsa, ostatniego niemieckiego źródła ropy naftowej. Pomimo bardzo niekorzystnej pogody oraz warunków terenowych (grząska ziemia powodowała, że pojazdy bardzo łatwo się zakopywały) Niemcom udało się zaskoczyć Armię Czerwoną, a jej największej jednostce bojowej, 6. Armii Pancernej SS pod dowództwem Josefa Dietricha udało się zdobyć znaczną połać terenu podczas pierwszego tygodnia ofensywy. Kiedy jednak radzieccy dowódcy zdali sobie dobrze sprawę z obecności kilku dywizji pancernych Waffen-SS, ruszyli w połowie marca do kontrataku. W ciągu kilku dni wojska niemieckie zostały zmuszone do powrotu na pozycje, z których rozpoczął się atak. Tym samym ofensywa zakończyła się niepowodzeniem.
Operacja Frühlingserwachen (z niem. "Wiosenne przebudzenie"; operacja balatońska) – była kryptonimem ostatniej niemieckiej ofensywy podczas II wojny światowej. Atak nastąpił 6 marca 1945 roku na froncie wschodnim i skierowany był przeciwko oddziałom radzieckim i bułgarskim na Węgrzech w pobliżu jeziora Balaton. Ofensywa była także znana po niemiecku jako Plattensee Offensive, po rosyjsku jako Defensywna operacja balatońska (6-15 marca 1945), a po angielsku jako Operacja balatońska.
Strategicznie operacja miała niewielkie znaczenie. Pokazała jednak, że Wehrmacht nadal posiadał spory potencjał militarny. Uwagę zwraca fakt, że niemieckim dywizjom pancernym z Waffen-SS, które brały udział w ofensywie w Ardenach udało się tak szybko odtworzyć oraz stać się zdolnym do podjęcia walk w operacji "Frühlingserwachen". Klęska dywizji pancernych Waffen-SS, które były uważane za jednostki elitarne spowodowała wybuch złości Adolfa Hitlera, który rozkazał żołnierzom z dywizji "Leibstandarte SS Adolf Hitler", "Das Reich", "Hohenstaufen" oraz "Hitlerjugend" usunięcie opasek SS z mundurów. Jednostki SS miały odmówić wykonania tego rozkazu. Josef Dietrich miał się wyrazić następująco: Oto jest podziękowanie za to co zrobiliśmy przez ostatnie pięć lat. Fakt ten jest często wspominany w literaturze dotyczącej historii II wojny światowej jako przykład zgorzknienia Hitlera i jego utraty zaufania wobec najlepszych jednostek wojskowych w końcowej fazie wojny.