Samolot ten nigdy nie wyszedł poza stadium prototypu i tym samym nigdy nie trafił do produkcji oraz służby w lotnictwie.
PZL.12 był pierwszym całkowicie polskim wodnosamolotem. Został zaprojektowany przez znakomitego polskiego inżyniera i pilota Zygmunta Puławskiego dla własnych potrzeb, jako samolot turystyczny wodno-lądowy. Budowę ukończono w lutym 1931 roku nadając maszynie oznaczenie PZL.H. Płatowiec będąc nowoczesną i rozwojową konstrukcją, został następnie przedstawiony Marynarce Wojennej jako samolot szkoleniowy lub łącznikowo-wywiadowczy, pod oznaczeniem PZL.12.
PZL.12 (PZL-12H) – prototyp polskiego samolotu amfibii konstrukcji inżyniera Zygmunta Puławskiego opracowany i wyprodukowany w Państwowych Zakładach Lotniczych.
Podczas jednego z lotów doświadczalnych 21 marca 1931 roku, pilotowany przez inżyniera Puławskiego samolot runął na ulicę w warszawskiej dzielnicy Ochota. Puławski zmarł w drodze do szpitala. Dalsze prace nad PZL.12 zostały wstrzymane.
Mieszany drewniano metalowy górnopłat zastrzałowy, z kadłubem łodziowym. Skrzydła i usterzenie drewniane, kadłub metalowy wykonany z duraluminium ze szczelnym dnem i redenem. Podwozie samolotu klasyczne, dwukołowe składane z płozą ogonową. Kabina odkryta, osłonięta z przodu wiatrochronem. Kabina wyposażona w dwa miejsca obok siebie — z lewej pilota, z prawej pasażera. Silnik rzędowy de Havilland "Gipsy III" o mocy 130 KM(96 kW) umieszczony nad płatem. Śmigło pchające.