Państwo Kościelne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Język urzędowy łacina Język używany włoski Stolica Rzym Ustrój polityczny teokracja Typ państwa monarchia elekcyjna Ostatnia głowa państwa papież Pius IX Sekretarz stanu kard. Giacomo Antonelli Utworzenie państwa papieskiego przez króla Franków Pepina Krótkiego
756 Przyłączenie do Zjednoczonego Królestwa Włoch
1870 Religia dominująca Katolicyzm

Państwo Kościelne (łac. Patrimonium Sancti Petri - ojcowizna świętego Piotra) – państwo znajdujące się na terenie obecnych środkowych Włoch istniejące w okresie od 755 (lub 754 albo 756) do 1870 (zajęcie Rzymu po zjednoczeniu Italii) i rządzone przez papieży jako świeckich monarchów.

Historia

Wielokrotnie bywało podbijane, np. w 1527 roku – Sacco di Roma. W latach 1809-1815 stało się częścią Francji napoleońskiej. W okresie zjednoczenia Włoch w roku 1860 utraciło terytoria wokół Bolonii, Rawenny, Ankony i Ferrary.

Początki

Zostało założone przez Pepina Krótkiego – króla Franków. Nadał on prawo do władania państwem papieżowi Stefanowi III. Państwo utworzono na terytoriach, które zdobyto podczas wojen z Longobardami.

Bibliografia

• The Oxford Illustrated History of Christianity. John MaManners (red.). Oxford, New York: 1990. ISBN 0-19-822928-3. 

Polityka

Brało udział m.in. w dwóch wojnach z Turcją, wojnie trzydziestoletniej, wojnach włoskich i wojnie o sukcesję hiszpańską.

Powszechnie uważa się, że pozostałością po Państwie Kościelnym jest Watykan, ale w sensie prawno-międzynarodowym są to dwa odrębne podmioty prawa międzynarodowego, które łączy jedynie osobowość prawno-międzynarodowa Stolicy Apostolskiej, czyli – ogólnie rzecz biorąc – Biskupa Rzymu.