Pierwszy rząd Wincentego Witosa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Pierwszy rząd Wincentego Witosa (Rząd Obrony Narodowej, RON) – gabinet pod kierownictwem premiera Wincentego Witosa, utworzony 24 lipca 1920 roku przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego po ustąpieniu rządu Władysława Grabskiego. Rząd podał się do dymisji 13 września 1921 roku.

• dymisja ministra spraw wojskowych Józefa Leśniewskiego, na jego miejsce powołany został Kazimierz Sosnkowski

25 listopada 1920

• dymisja ministra przemysłu i handlu Wiesława Chrzanowskiego, na jego miejsce powołany został Stefan Przanowski (ZM)
• ministrem skarbu został Jan Kanty Steczkowski (SPN)

13 grudnia 1920

• dymisja ministra spraw zagranicznych Eustachego ks. Sapiehy, na jego miejsce powołany został kierownik resortu Jan Dąbski (PSL Piast), a 11 czerwca 1921 roku powołano ministra Konstantego Skirmunta

5 czerwca 1921

• dymisja ministra rolnictwa i dóbr państwowych Juliusza Poniatowskiego

28 lutego 1921

• dymisja ministra sprawiedliwości Stanisława Nowodworskiego, zastąpił go Bronisław Sobolewski

28 czerwca 1921

• ustąpienie Ignacego Daszyńskiego z funkcji wicepremiera

12 stycznia 1921

• dymisja ministra spraw wewnętrznych Leopolda Skulskiego, na jego miejsce powołany został Władysław Raczkiewicz

17 lipca 1921

• powołanie Józefa Raczyńskiego na stanowisko ministra rolnictwa i dóbr państwowych

24 maja 1921

• odwołanie ministra ds. byłej dzielnicy pruskiej Władysława Kucharskiego. Do czasu powołania nowego ministra pozostał on kierownikiem resortu.

23 lipca 1921

Skład rządu

• Wincenty Witos (PSL Piast) – Prezes Rady Ministrów
• Ignacy Daszyński (PPS) – wicepremier Rady Ministrów
• Leopold Skulski (NZL) – minister spraw wewnętrznych
• Eustachy Sapieha – minister spraw zagranicznych
• Józef Leśniewski – minister spraw wojskowych
• Władysław Grabski (ZLN) – minister skarbu
• Stanisław Nowodworski (Chrześcijańska Demokracja) – minister sprawiedliwości
• Juliusz Poniatowski (PSL Wyzwolenie) – minister rolnictwa i dóbr państwowych
• Wiesław Chrzanowski (ZLN) – minister przemysłu i handlu
• Gabriel Narutowicz – minister robót publicznych
• Maciej Rataj (PSL Piast) – minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego
• Kazimierz Bartel (PSL Wyzwolenie) – minister kolei żelaznych
• Władysław Stesłowicz (SPN) – minister poczt i telegrafów
• Edward Pepłowski (NPR) – minister pracy i opieki społecznej
• Stanisław Śliwiński (ZLN) – minister aprowizacji
• Jan Heurich – kierownik Ministerstwa Kultury i Sztuki
• Witold Chodźko – minister zdrowia publicznego
• Władysław Kucharski (ZLN) – minister ds. byłej dzielnicy pruskiej

Zmiany w rządzie

9 sierpnia 1920

• dymisja ministra aprowizacji Stanisława Śliwińskiego, na jego miejsce powołany został Bolesław Grodziecki. Po jego ustąpieniu 7 maja 1921 jego następcą 2 czerwca 1921 został Jan Michalski (SPN), z kolei jego następcą 21 czerwca 1921 został jako kierownik Jan Stefan Stoiński, a po jego dymisji 11 sierpnia 1921 Władysław Leon Grzędzielski (PSL Piast)

17 lutego 1921

• dymisja ministra pracy i opieki społecznej Edwarda Pepłowskiego, na jego miejsce 10 marca 1921 powołany został Jan Stanisław Jankowski (NPR), a po jego dymisji (11 maja 1921) ministerstwo objął 1 czerwca 1921 Ludwik Darowski

19 czerwca 1921

• mianowanie Juliusza Trzcińskiego ministrem ds. byłej dzielnicy pruskiej

11 sierpnia 1921

• dymisja ministra skarbu Władysława Grabskiego, na jego miejsce powołany został kierownik resortu Ignacy Weinfeld

26 listopada 1920

• ustąpienie kierownika Ministerstwa Kultury i Sztuki Jana Heuricha. Na jego miejsce powołano Macieja Rataja (PSL Piast) zachowującego tekę ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego

• dymisja ministra kolei żelaznych Kazimierza Bartla, na jego miejsce powołano Zygmunta Jasińskiego

4 stycznia 1921