W podmoskiewskiej posiadłości Dołgorukich Gorienki Piotr wpadł w pułapkę zastawioną na niego przez Katarzynę Aleksjejewną Dołgoruką (siostrę Iwana), gotową na wszystko, żeby zostać carycą. Spełniając wszystkie życzenia cara, Dołgorukowy na początku 1729 r. zdobyli nad nim nieograniczoną władzę, oddalając wszystkich swoich rywali i doprowadzając 30 listopada (11 grudnia) 1729 r. do zaręczyn 14- letniego Piotra II z 17-letnią Jekatieriną. Ceremonia ślubna została wyznaczona na 19 (30) stycznia 1730 r.
Piotr II Aleksiejewicz, Пётр II Алексеевич (ur. 23 października [12 października s.s.] 1715 w Petersburgu, zm. 30 stycznia [19 stycznia s.s.] 1730 w Moskwie) – cesarz Rosji w latach 1727 - 1730, wnuk cara Piotra I (1682-1725). Pochodził z dynastii Romanowów, której był ostatnim potomkiem w linii męskiej.
Po upadku Mienszykowa dwór stał się areną walki o wpływ na młodego Piotra między Andrejem Ostermanem (głównym wychowawcą cara), Golicynami i Dołgorukimi. Zwyciężyli ci ostatni, wykorzystując przywiązanie Piotra II do młodego Iwana Dołgorukiego.
W wydanym według zwyczaju manifeście objawiono o zmniejszeniu brzemienia podatków i kar dla osądzonych, 37 ludzi otrzymało awans w urzędach, ludzie zostali ugoszczeni jadłem i napitkiem a na Carycyńskiej łące odpalono fajerwerki.
W chwili przejęcia tronu po Katarzynie I (1725-1727) Piotr II miał 11 lat. Rządy regencyjne, zgodnie z wolą Katarzyny I, wyrażoną w jej testamencie, miały sprawować obie córki Piotra I, Anna i Elżbieta, pospołu z Najwyższą Tajną Radą. Faktycznie car-chłopiec znajdował się pod opieką i przemożnym wpływem księcia Aleksandra Mienszykowa, wówczas najbogatszego arystokraty (tytuł bojara został zniesiony przez Piotra Wielkiego) w Rosji. Miał on i jego rodzina wielkie plany wykorzystania młodego cara dla swych rozlicznych interesów. 25 maja (5 czerwca)1727 r. zaręczył go w wieku 11 lat, ze swą córką, 16-letnią Marią, ślub był wyznaczony w sierpniu. Ale Piotr poprzez swego przyjaciela - 18-letniego Iwana Dołgorukiego związał się blisko z książęcą rodziną Dołgorukich, zwaśnioną z rodem Mienszykowów. Wkrótce też znienawidził księcia Mienszykowa i zarządził zesłanie go wraz z rodziną na daleką Syberię, a ich wielkie majątki nakazał skonfiskować.
W 1728 odznaczony Orderem Orła Białego.
4 (15) lutego 1728 r. Piotr II przyjechał do Moskwy na koronację, która odbyła się 24 lutego (7 marca) 1728 r. Koronacja ta stała się pierwszą koronacją cesarską "po ustanovlyennomu czinu". Wcześniejsi rosyjscy panujący zajmowali tron drogą "vienczanya na carstvo", tak z niewielkimi zmianami została ukoronowana przez Piotra I jego żona Katarzyna I. Koronacja Piotra II przypominała natomiat koronacje w innych europejskich krajach - Francji, Szwecji, Danii i in.
Po raz pierwszy z tradycyjnymi cesarskimi regaliami - podbitym gronostajami płaszczem ze złotej lamy z wyszytymi orłami, jabłkiem, berłem i brylantową koroną zostały połączone państwowy sztandar, miecz, pieczęć i diamentowa gwiazda orderu Św. Andreja Piervozvannego. Do obrzędu wprowadzono również psalm 100, który śpiewano przy wejściu cesarza do soboru. Koronacji dokonał arcybiskup nowogrodzki Feofan Prokopowicz.
W nocy 19 (30) stycznia 1730 r. Piotr II umarł na ospę (prawdopodobnie w wyniku umyślnego zarażenia), gdy miał 14 lat i 3 miesiące. W ten sposób skończył się ród Romanowych w prostej linii męskiej. Następną cesarzową została jego daleka krewna Anna (1730-1740).