W Dziejach saskich Widukinda wspomniani są:
Plemiona występujące na obecnym obszarze ziem polskich wspomniane w Geografie Bawarskim z roku 845[], niektóre z podanych plemion nie muszą odnosić się do pochodzenia zachodniosłowiańskiego.
Niewiele pewnego wiadomo o religii ówczesnych polskich plemion, prawdopodobnie występował np. kult Świętowita. W IX w. z chrześcijaństwem zetkneli się Wiślanie.
Wyodrębnione obok plemion połabskich i pomorskich[] z grupy plemion lechickich.
Plemiona polskie – termin używany przez niektórych historyków dotyczący plemion zachodniosłowiańskich z grupy plemion lechickich, które wywarły wpływ na etnogenezę oraz genotyp współczesnych Polaków. Czynnikiem podstawowym dla powstania narodu był moment polityczny: zjednoczenie wszystkich plemion szczepu lechickiego przez dynastię Piastów w jedno państwo.
Germania z IX w. mówi o:
Podobieństwo warunków ekonomicznych i bliskość etniczna, kulturowa oraz językowa innych plemion do plemienia Polan ułatwiła im opanowanie ziem polskich, utworzenie państwa. Stanowiło to przesłankę do kształtowania się narodowości polskiej w przyszłości.
Z listy wymienionych wyżej plemion, na terenie dzisiejszej Polski (a w związku z tym także na terenie Polski wczesnopiastowskiej) zamieszkiwały następujące plemiona:
Historycy wskazują na podobieństwa kulturowe plemion polskich od VII w. - podobne metody budowy grodów, podobieństwo używanej ceramiki, narzędzi, broni i ozdób. Liczba skupisk osadniczych identyfikowanych z plemionami była znacznie wyższa niż liczba nazw plemiennych znanych ze źródeł. W związku z tym stosuje się zwykle podwójne nazewnictwo plemienne[]: nazwami własnymi określa się plemiona, których nazwy zostały zachowane w źródłach (np. Wiślanie), a nazwami pochodzącymi od miejscowości - plemiona o nieznanych nazwach (np. plemię łęczyckie, plemię bonikowsko-przemęckie). Dla prawidłowej klasyfikacji plemion niezbędne jest rozróżnienie na plemiona (zwane też małymi plemionami, złożone z rodów lub opoli) oraz wielkie plemiona (zwane też związkami plemiennymi lub szczepami, złożone z plemion).
Z późniejszych źródeł, a także z domniemywań naukowych wyłaniają się:
Granice między plemionami polskimi stanowiły naturalne przeszkody geograficzne np. puszcze czy rzeki.
W Dokumencie praskim z 1086 r. wymienione są następujące plemiona polskie:
Prawdopodobnie wielkimi plemionami byli Goplanie, Pomorzanie, Wiślanie, Lędzianie i Mazowszanie. Istniały też związki plemienne, dla których nie potrafimy zidentyfikować nazw ogólnych (organizm wielkoplemienny prawdopodobnie powstał też na Śląsku). Zdarzały się także plemiona nie wchodzące w skład wielkich plemion, np. Lubuszanie.
Kronika Thietmara wymienia następujące plemiona polskie: