W 1950 i 1951 roku odbywają się dwa ekumeniczne nabożeństwa komunijne z udziałem duchownych z Kościołów Ewangelicko-Augsburskiego, Ewangelicko-Reformowanego, Metodystycznego, Chrześcijan Baptystów, Starokatolickiego Mariawitów i Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego.
W 1983 roku podczas pielgrzymki papieża Jana Pawła II do Polski dochodzi do jego pierwszego spotkania z przedstawicielami Kościołów Polskiej Rady Ekumenicznej. Podobne spotkania będą miały miejsce przy okazji jego kolejnych pielgrzymek do Polski w 1987, 1991, 1997 i 1999 roku.
Celem Polskiej Rady Ekumenicznej według jej statutu jest duchowe zbliżenie i pielęgnowanie braterskich stosunków między Kościołami, w szczególności między Kościołami zrzeszonymi w Radzie. Jest to realizowane poprzez:
Polska Rada Ekumeniczna (PRE) − organizacja ekumeniczna zrzeszająca polskie Kościoły protestanckie, starokatolickie i prawosławne; działająca od czasów II wojny światowej, zarejestrowana w 1946. PRE opowiada się za wolnością religijną.
Polska Rada Ekumeniczna swoją genezę widzi w organizowanych od 1940 roku w Warszawie konspiracyjnych spotkaniach ekumenicznych. W 1942 roku ukonstytuowała się Tymczasowa Rada Ekumeniczna. W marcu 1944 roku w kaplicy metodystycznej w Warszawie duchowni Kościołów Ewangelicko-Augsburskiego, Ewangelicko-Reformowanego, Metodystycznego, Starokatolickiego Mariawitów i Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego podpisali dokument „Konfesja Polska. Wyznanie wiary polskich chrześcijan”.
Kościoły członkowskie:
Członkowie stowarzyszeni:
15 listopada 1946 roku w Warszawie oficjalnie konstytuuje się Chrześcijańska Rada Ekumeniczna (od 1958 r. zwana Polską Radą Ekumeniczną) w obecności 46 delegatów z 12 Kościołów, które przystępują do Rady. Pierwszym prezesem Rady zostaje ks. Zygmunt Michelis z Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.
23 stycznia 2000 roku Kościół Rzymskokatolicki oraz sześć Kościołów zrzeszonych w Polskiej Radzie Ekumenicznej: Ewangelicko-Augsburski, Ewangelicko-Reformowany, Ewangelicko-Metodystyczny, Starokatolicki Mariawitów, Polskokatolicki i Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny – podpisują w luterańskim kościele Św. Trójcy w Warszawie dokument „Sakrament chrztu znakiem jedności” - o wspólnym uznaniu sakramentu chrztu.
W latach 1951-1955 działania Polskiej Rady Ekumenicznej zostały zawieszone. 7 grudnia 1955 r. odbywa się pierwsze po czteroletniej przerwie zebranie Rady. Od 1957 Polska Rada Ekumeniczna otrzymuje status stowarzyszenia ze Światową Radą Kościołów.
Prezesem Polskiej Rady Ekumenicznej jest prawosławny arcybiskup wrocławsko-szczeciński Jeremiasz (Anchimiuk). Wiceprezesami Rady są bp Jerzy Samiec (zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego) oraz bp prof. dr hab. Wiktor Wysoczański (zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego w RP), sekretarzem bp dr Edward Puślecki (zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego), zaś skarbnikiem bp Marek Izdebski (zwierzchnik Kościoła Ewangelicko-Reformowanego). Dyrektorem biura PRE jest ks. Ireneusz Lukas z Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego.
W 1974 roku nastąpiło nawiązanie oficjalnych stosunków między Polską Radą Ekumeniczną a Kościołem Rzymskokatolickim poprzez powołanie Komisji Mieszanej PRE i Komisji Episkopatu ds. Ekumenizmu. W 1980 roku przy Polskiej Radzie Ekumenicznej powstaje Komisja ds. Nabożeństw Radiowych, która ma ustalić plan transmisji nabożeństw Kościołów członkowskich w radiu. Pierwsze nabożeństwo zostaje nadane 24 stycznia 1982.
Na czele Zarządu regionalnego Polskiej Rady Ekumenicznej tradycyjnie stoi duchowny jednego z Kościołów członkowskich PRE, wybrany w wyborach regionalnych przez lokalnych przedstawicieli wspólnot Polskiej Rady Ekumenicznej. Przewodniczącego wspiera wiceprzewodniczący, z pomocą skarbnika lub sekretarza. Statut działania każdego z ośrodków regionalnych jest autonomiczny, co odnosi się również do okresu trwania kadencji samego zarządu.