W roku 1747 Fryderyk Wielki mianował wybitnego prawnika na stanowiska wielkiego kanclerza, które odpowiadało mniej więcej dzisiejszemu ministerstwu sprawiedliwości. Był nim Samuel von Cocceji, który stworzył podwaliny pod pruskie "państwo prawa" (Rechtstaat) przygotowując nowe kodeksy prawne.
W 1793 i 1795 Prusy uczestniczyły w rozbiorach (II i III) Polski, mimo iż obowiązywało ich Przymierze polsko-pruskie 1790.
W roku 1685 król Francji Ludwik XIV odwołał tzw. Edykt nantejski z roku 1598. Hugenoci - protestanci francuscy masowo uciekali min. do Prus zasilając potencjał ludnościowy tego kraju. W tym okresie 1/3 Berlińczyków była francuskojęzyczna. Prusy były krajem tolerancyjnym religijnie jeszcze przed nastaniem doby Oświecenia, ponieważ sama dynasta panująca - Hohenzollernowie - byli wyznania kalwińskiego a poddani przeważnie luterańscy.
W roku 1701 elektor Brandenburski Fryderyk III Brandenburski koronował się na ziemi nie należącej do Rzeszy Niemieckiej na "króla w Prusiech" (König im Preussen) przyjmując imię Fryderyk I Hohenzollern.
Od roku 1740 w Królestwie Prus panował "filozof na tronie' i wielki wódz Fryderyk Wielki. Przekształcił on struktury państwa zgodnie z wymogami oświecenia
Znakomite sceny dworskiego życia pozostawił po sobie Adolph Menzel. Znakomity był także rysownik Daniel Chodowiecki pół Prusak, pół Polak. Znany był też Johann Heinrich Wilhelm Tischbein. Znanym mecenasem sztuki był hrabia Gustav Adolf von Gotter (1692 - 1762) dyplomata i urzędnik.
W naukach ekonomicznych utrzymywał się w zasadzie przez cały wiek XVIII kameralizm znany już z wieku poprzedniego. Popularne było propagowanie tzw. polityki populacyjnej (peuplierungspolitik) co wiązało się z osadniczym charakterem państwa.
Fryderyk I Hohenzollern lubił sztukę, muzykę, zbytek i luksus. Kazał pobudować jeszcze w roku 1699 pałac Charlottenburg.
W roku 1713 na tronie zasiadł gardzący zbytkiem Fryderyk Wilhelm I zwany "królem - sierżantem", z powodu prostoty stroju, grubiaństwa i uwielbienia dla armii. Był głęboko wierzący, lecz brutalny i srogi zwłaszcza wobec swego filozofującego syna interesującego się sztuką czym ojciec gardził. Wielokroć upokarzany syn postanowił uciec do swego wuja elektora Hanoweru, a potem do Londynu. W przygotowaniu ucieczki pomagał mu przyjaciel, młody porucznik Hans Hermann von Katte (1704-1730), syn jednego z generałów pruskich (Hans Heinrich von Katte ur. 1681, zm. 1741). W ucieczce pomagał również paź Peter Karl Christoph von Keith (1711-56) Ucieczka jednak się nie powiodła, wprawdzie dotarli do terenu elektoratu 5 sierpnia 1730 roku , ale zostali złapani niedaleko Heilbronnu i odtransportowani do Wesel. Syn musiał przyglądać się egzekucji przyjaciela, a sam znajdował się od tej chwili pod absolutna kontrolą ojca. Cała Europa współczuła wówczas nieszczęsnemu księciu.
W chwili śmierci Fryderyka I (1713), Prusy liczyły około 1,65 mln mieszkańców przy terytorium 112 524 km²; w 1720, Królestwo Prus, dzięki przyłączeniu Pomorza Szwedzkiego, zwiększyło się do 2,24 mln ludności przy 118 926 km². Pod koniec stulecia dzięki kolonizacji i aneksjom (wojny śląskie, I rozbiór Polski i drobniejsze nabytki) miały już 5,43 milionów mieszkańców, a terytorium wzrosło do 194 891 km². Na przełomie wieku XVIII i XIX liczba ludności przekroczyła 8 milionów, a terytorium po uzyskaniu księstw Ansbach i Bayreuth oraz przyłączeniu innych drobnych posiadłości na terenie Rzeszy Niemieckiej oraz nade wszystko dzięki uczestnictwu w rozbiorach Polski: 305 669 km² Berlin pod koniec stulecia miał około 150.000 mieszkańców i był zaliczany do wielkich miast europejskich.
W militarystycznym państwie Fryderyków pruskich nauczaniem podstawowym zajmowali się często weterani wojenni. Prusy miały spore osiągnięcia w upowszechnianiu edukacji, ponieważ jako pierwsze w Europie wydały tzw. "przymus szkolny". Wprowadzano tzw. szkoły ludowe oraz założono szkołę realną. Reformy edukacji wdrażał przede wszystkim Fryderyk II Wielki, któremu zależało na wychowaniu dobrych poddanych, rozumiejących interes państwa i pruską rację stanu. Dzięki rozwojowi oświaty możliwe było utworzenie warstwy kompetentnych urzędników i oficerów, którzy czuli przynależność do własnej grupy zawodowej. Umożliwiło to budowę sprawnego aparatu biurokratycznego i administracyjnego oraz przyśpieszyło przemiany społeczne w XIX wieku.
W 1701 roku wybuchła wojna o sukcesję hiszpańską. Wrogami Prus były Hiszpania i Bawaria, sprzymierzeńcami zaś: Austria, Anglia (od 1707 roku Wielka Brytania) i Zjednoczone Prowincje Niderlandów (Holandia). Prusy opuściły jednak swój "obóz" przed zakończeniem wojny gdyż ciekawsze perspektywy widziały na wschodzie Europy. Momentem w którym Prusy zaznaczyły najmocniej swą obecność w nim była bitwa pod Turynem w roku 1706. Oddziałami pruskimi dowodził wówczas książę Leopold von Anhalt-Dessau, twórca pruskiego drylu armijnego. Inny dowódca pruski Friedrich Wilhelm von Grumbkow (zmarły w 1739 roku), skłócony z nim odsuwał go od dowodzenia, więc der alte Dessauer poświęcił się wyłącznie trenowaniu żołnierzy. Niektórzy dowódcy tacy jak na przykład Kurt Christoph von Schwerin, który zachęcał swych podkomendnych do boju okrzykiem "naprzód dzieci!" (zginął w bitwie pod Pragą) zawsze byli przeciwni postępowaniu zgodnie z morderczym drylem.
Rozwijała się raczej bez wsparcia ze strony dworu. Fryderyk Wielki zdecydowanie preferował literaturę i muzykę.
Prusy to ojczyzna znakomitych literatów takich jak Georg Forster czy Ewald Christian von Kleist (1715-1759). Na terenach należących do tego kraju urodził się w roku 1744 Johann Gottfried Herder. W Prusach działał też przez jakiś czas Johann Wilhelm Ludwig Gleim. Ogromne zasługi dla Oświecenia miał wydawca Christoph Friedrich Nicolai (1733-1811). Bardziej popularny typ literatury reprezentował Karl Ludwig von Pöllnitz, autor La Saxe Galante.
W 1701 r. Elektorat Brandenburgii-Prus zyskał rangę królestwa. Powstało nowe Królestwo - Królestwo Prus. Wiek XVIII był okresem pomyślności i wzrostu potęgi dość słabego i biednego państwa u początków stulecia do pozycji regionalnego mocarstwa militarnego i ekonomicznego.
Fryderyk Wilhelm I Hohenzollern był mimo swej gwałtowności i skąpstwa (poważnie ograniczył wydatki dworu, w efekcie czego rodzina królewska żyła i jadała jak przeciętni mieszczanie) władcą zdolnym. Rozwinął handel i manufaktury, stworzył podwaliny pod pruską armię i zakładał nowe miasta.
W państwie Fryderyków pełniła funkcję często czysto prestiżowa, bowiem Prusy były potęgą lądową. Okręty często zamawiano w angielskich stoczniach. Przykładowo w 1750 roku Anglicy zbudowali fregatę "König von Preussen".
Zwycięska dla Prus (mimo dużych strat) wojna siedmioletnia (1756-1763) pozwoliła na ugruntowanie dominującej roli tego kraju w Rzeszy Niemieckiej.
Znakomitym architektem pruskim tych czasów był zmarły w 1753 roku w Berlinie, Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff, którego dziełem był między innymi pałac Charlottenburg. Tworzył w stylu klasycyzmu.
W roku 1700 Leibniz założył Pruską Akademię Nauk w Berlinie. Johann Daniel Titius (1729-1796) był cenionym pruskim astronomem fizykiem i biologiem. W Berlinie działał też ceniony astronom Johann Elert Bode z Hamburga. Znana Reguła Titiusa-Bodego z 1766 roku był wspólnym dziełem obu.
Słynne były kłótnie jakie staczał z Fryderykiem jego młodszy brat i również wódz armii książę Henryk Pruski.
Armia Pruska rosła przez cały czas. Kolejno powstawały pułki nazywane od prowincji, w której prowadziły rekrutację.
Siła armii, jej liczebność, waga jaką przywiązywali do niej władcy Prus i wpływ oficerów na losy państwa (choć nie tylko w znaczeniu kształtowaniu jej polityki) były tak duże, że Prusy od panowania Fryderyka Wilhelma I uznaje się za państwo militarystyczne, co więcej mówi się nawet o szczególnej jego odmianie: militaryzmie pruskim. Już ówcześni obserwatorzy i komentatorzy (np. pamiętnikarze) mówili o Prusach jako "armii posiadającej własne państwo", czy też np., że "Prusy mają tylko trzy stany ludności: piechotę, kawalerię i artylerię" . W porównaniu do liczby ludności armia była olbrzymia. Fryderyk Wielki dysponował w 1750 roku 180.000 żołnierzy (przy około 4 mln poddanych, co stanowi aż 4,5% ludności), podczas gdy około 1713 było ich tylko 45.000, a w 1700 roku około 30-40.000. (z tym że w 1720 roku, po przyłączeniu do Prus Pomorza Szczecińskiego ze Szczecinem, ludność Prus wzrosła o ok. 590 tys. mieszkańców w porównaniu z rokiem 1713, a w 1745 roku, po przyłączeniu Śląska, Prusy były liczniejsze o dodatkowe 1,75. mln ludności. Tak więc między 1713 rokiem, a 1745 ludność Prus z 1,65 mln wzrosła do 4 mln).
Od 1763 roku głównym ministrem (Cabinetsminister) został Ewald Friedrich von Hertzberg, który przez wiele lat kształtował politykę wrogą Austrii (kulminacja w 1779 roku) i przyjazną (przynajmniej oficjalnie) Polsce (Przymierze polsko-pruskie 1790).
W roku 1728 król wraz z synem odwiedził Drezno gdzie z wielkim zbytkiem gościł ich August II Mocny. Kontrast między poziomem życia dworu obu królestw dał przez jakiś czas do myślenia Fryderykowi Wilhelmowi I, lecz nie na długo.
Fryderyk ustanowił wysokie odznaczenie za służbę państwu: Order Czarnego Orła.
Po śmierci Fryderyka Wielkiego aparat państwowy stworzony jakby "na jego miarę" uległ rozprzężeniu. Na dworze jego następcy wielkie wpływy dworze posiadał pietysta Johann Christoph von Wöllner. Fryderyk Wilhelm II (jego ojcem był młodszy brat Fryderyka Wielkiego książę August Wilhelm Hohenzollern generał pruskiej armii) i po nim Fryderyk Wilhelm III nie potrafili osiągnąć w sztuce rządzenia państwem takiej maestrii jak ich poprzednik. Podupadłe państwo zostało dość łatwo rzucone na kolana gdy najechał je Napoleon Bonaparte w 1806 roku.
Państwo fryderycjańskie to państwo licznej szlachty lubującej się w polowaniach. Prusy miały wówczas jeszcze dużo obszarów leśnych z liczną zwierzyną.
W Prusach, tak jak w Wielkiej Brytanii, dała o sobie znać rewolucja przemysłowa jeszcze w XVIII wieku. Narodził się wówczas typowo pruski (a potem w XIX i XX wieku niemiecki) sposób praktycznego myślenia o nauce i szybkiego wdrażania w życie najnowszych wynalazków. Znanym wynalazcą pruskim był Ewald Jürgen Georg von Kleist (ok. 1700-1748).
Jedynym zbytkiem życia władcy był "pułk olbrzymów", składający się wyłącznie z bardzo wysokich i potężnych żołnierzy różnych narodowości, za których król był skłonny płacić zawrotne sumy. Pułk ten zlikwidował jego syn jak tylko doszedł do władzy w roku 1740.
Od roku 1741 toczyły się wojny śląskie będące częścią ogólnoeuropejskiego konfliktu zbrojnego znanego jako wojna o sukcesję austriacką (1741-1748). Fryderykowi udało się uzyskać i utrzymać przy swych włościach Śląsk. Dyplomata pruski Gustav Adolf von Gotter wymógł po pierwszej wojnie śląskiej na cesarzowej Marii Teresie akceptację zdobyczy pruskich. Dyplomata ten miał w tych latach zupełnie wyjątkowy wpływ na króla i posłuch u niego. Można powiedzieć, ze był w latach 1740 - 1745 a potem znów (po kuracji zdrowotnej we Francji) od 1752 - 1762 drugą osobą w państwie, doradzającą królowi w większości spraw zagranicznych. Fryderyk Wielki bardzo przeżył śmierć tego człowieka.
W roku 1732 Prusy podpisały wraz z Austrią i Rosją tak zwany Traktat Loewenwolda , był to manewr dwóch późniejszych państw by odciągnąć Prusy od sojuszu francusko-saskiego. Królewicz pruski August Wilhelm Hohenzollern miał na jego mocy przejąć rządy w prowincji Kurlandia.