Jego ojcem był szef paryskiej policji, minister i pisarz polityczny Marc-René de Voyer de Paulmy d'Argenson.
René Louis de Voyer de Paulmy d'Argenson (ur. 18 października 1694 w Paryżu, zm. 26 stycznia 1757 tamże) – francuski polityk i myśliciel polityczny.
Jego Journal et Mémoires ("Dziennik i Wspomnienia") wydano w latach 1861-1867.
D'Argenson przygotował też pracę: l'Histoire du droit public ecclésiastique français ("Historia francuskiego prawa kościelnego" - z roku 1737), dzieło wymierzone przeciw francuskim odstępstwom od ogólnych przepisów kanonicznych, a zwłaszcza w tzw. gallikanizm. Markiz objaśniał w których przepisach gallikanizm poczynił największe wyrwy.
Znał wielu spośród encyklopedystów i co za tym idzie cieszył się opieką Madame Pompadour. Był członkiem Club de l'Entresol, którego członkiem był też min. Voltaire.
Dla poważanej wówczas Akademii Inskrypcji i Literatury Pięknej przygotował memoriał: "O historykach francuskich (Sur les historiens français) (1755), a dla pisma Journal économique trzy pisma o wolności handlu. D'Argenson był bowiem zdecydowanym zwolennikiem leseferyzmu.
Markiz d'Argenson był w swych czasach bardzo cenionym teoretykiem państwa i prawa. Od roku 1734 Paryż zapoznawał się z jego dziełem pt: Considérations sur le gouvernement ancien et présent de la France ("Rozważania o rządzie francuskim"), które ukończył w 1737 roku, a które zostało wydane wiele lat potem w Amsterdamie w 1764 roku. Następne wydanie miało miejsce w tym samym mieście w 1784 roku. W swej książce d'Argenson stwierdza, że monarchia absolutna jest możliwa do pogodzenia z postulatami, które niesie ze sobą Oświecenie. Podobne teorie w Niemczech rozwijał Christian Wolff. Można więc powiedzieć używając nowoczesnej terminologii, że D'Argenson reprezentował "prawicę" Oświecenia - dążącą do kompromisu z absolutyzmem politycznym, w przeciwieństwie do radykalnie antymonarchicznych pisarzy takich jak Rousseau, który mimo dzielących ich różnic cenił bardzo wysoko Considérations sur le gouvernement de la France markiza, wspominając je w swych "Wyznaniach".
Jego "Eseje" (Essais), napisane około roku 1736 i opublikowane dużo później w 1785, wydane potem jako Loisirs d’un ministre d’État w 1787 stanowiły zbiór anegdot o współczesnych nie pozbawionych humoru. Jeszcze później wydane jako Mémoires w zbiorze: Collection des mémoires relatifs à la Révolution (1825).
Jego jedynym synem był Antoine-René de Voyer de Paulmy, markiz d'Argenson (1722-1787) dyplomata francuski.
Został zwolniony, ponieważ nie umiał wykorzystać wspaniałego zwycięstwa jakim okazała się dla Francji bitwa pod Fontenoy.
21 kwietnia 1746 d'Argenson zawarł traktat subsydiowy z Augustem III.
René Louis de Voyer de Paulmy d'Argenson był francuskim ministrem spraw zagranicznych od 19 listopada 1744 roku do 10 stycznia 1747 roku.