Poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji (1972–1989).
Stanisław Kania (ur. 8 marca 1927 we wsi Wrocanka koło Jasła) – polski działacz komunistyczny.
W latach 1981–1983 wchodził w skład Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
W latach 40. XX wieku pracował jako robotnik. Walczył w szeregach Batalionów Chłopskich. Po wojnie działał w Związku Walki Młodych, w latach 1945–1948 w PPR, a następnie w PZPR.
Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, a także Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Od maja 1982 do listopada 1985 członek Rady Państwa PRL. W latach 1983–1985 przewodniczący Komisji ds. Samorządu Pracowniczego przy Radzie Państwa PRL. W Sejmie PRL IX kadencji (1985–1989) przewodniczący Komisji Spraw Samorządowych. W latach 1985–1990 był członkiem Rady Naczelnej ZBoWiD.
Ukończył Szkołę Partyjną przy KC PZPR oraz Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1952–1956 pracownik aparatu Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1958–1962 kierownik Wydziału Rolnego Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR, w latach 1962–1968 sekretarz Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego. Od grudnia 1968 do kwietnia 1971 kierownik Wydziału Administracyjnego KC PZPR. W latach 1968–1986 członek KC PZPR. W latach 1971–1980 sekretarz KC PZPR, a w latach 1975–1981 członek Biura Politycznego. Od 6 września 1980 do 18 października 1981 I sekretarz KC PZPR. Objął to stanowisko po Edwardzie Gierku, usuniętym w wyniku wydarzeń sierpnia 1980. Nadzorował Główny Zarząd Polityczny Wojska Polskiego w latach 1971–1981.
12 stycznia 2012 roku na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie został uniewinniony w sprawie wprowadzenia stanu wojennego.