Przełomowym momentem w karierze pisarskiej było ukazanie się powieści „Hanemann” (1995), nagrodzonej Paszportem Polityki. Dzieło zostało przetłumaczone na wiele języków obcych.
Nagrody
- 1983 – Nagroda Fundacji im. Kościelskich (Genewa) za książkę "Bez autorytetu (szkice)" – razem ze Stanisławem Rośkiem
- 1995 – Paszport Polityki za książkę "Hanemann"
- 1997 – Nagroda im. Ericha Brosta
- 1997 – nagroda polskiego PEN Clubu
- 1999 – Nagroda im. Andreasa Gryphiusa
- 2009 – Honorowe Wyróżnienie za Zasługi dla Województwa Pomorskiego
- 2009 – Nagroda Marszałka Województwa Pomorskiego za całokształt twórczości
- 2009 – Nagroda PRO LIBRO LEGENDO
- 2010 – Medal ks. Mściwoja II
- 2011 – Nagroda Literacka Gdynia za tom esejów „Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni”
- 2012 – Sztorm Roku 2011, w kategorii literatura, za książkę "Panna Ferbelin"
Twórczość
- Bez autorytetu – szkice krytyczne, współautor: Stanisław Rosiek (1981)
- Ludzie-skorpiony – pod pseud. "Max Lars" (1984)
- Dzieci – tom I i II z serii "Transgresje", wspólnie z Marią Janion (1988)
- Człowiek-Litera – pod pseud. "Max Lars" (1989)
- Romantyczna przestrzeń wyobraźni (1989)
- Krótka historia pewnego żartu. Sceny z Europy Środkowowschodniej (1991)
- Literatura a zdrada: od Konrada Wallenroda do Małej Apokalipsy (1993)
- Hanemann (1995)
- Esther (1999)
- Wspólna kąpiel – współautor: Krystyna Lars (2001)
- Złoty pelikan (2003)
- Kartki z dziennika (2004)
- Żona prezydenta (2005)
- Wszystkie dni lata – jako współautor zbioru opowiadań (2005)
- Dolina Radości (2006)
- Pokaz prozy – jako współautor zbioru opowiadań (2006)
- 9 Wigilii – jako współautor zbioru opowiadań (2007)
- Dziennik dla dorosłych (2008)
- Wakacyjna miłość – jako współautor zbioru opowiadań (2008)
- Pod dobrą gwiazdą. Opowiadania – jako współautor zbioru (2009)
- Samobójstwo jako doświadczenie wyobraźni (2010)
- Panna Ferbelin (2011)
- Miłość we Wrocławiu – jako współautor (2011)
Publikacje prasowe (wybór)
- Mobilny duch. Pochwała człowieka niezakorzenionego (2000)
- Traktat o dłoniach i rzeczach - w odpowiedzi na „Traktat teologiczny” Czesława Miłosza (2002)
- Polityka jest piękna (2002)
- Przedszkolanka z ulicy Twerskiej (2002)
- Triumf pedagoga Pimki (2007)
- My, Ablowie, czyści jak łza (2008)
- Esesman Aule i kłamstwo Europy (2008)
- Sąsiad w mundurze (2008)
- Równo czyli po połowie (2009)
- Dolina mroku, dolina światła (2010)
- Formy niewoli w wolnej Polsce (2010)
Inscenizacje teatralne
Filmy biograficzne
- Ludzie i rzeczy – Stefan Chwin, (1996)
- Stefan Chwin – Archeolog pamięci, (2000)
Wywiady (wybór)
- Katarzyna Kubisiowska - Fałszywy thriller (2005)
- Sebastian Łupak - Wściekły (2005)
- Andrzej Franaszek - Prześwity w kamiennych tablicach (2006)
- Jarosław Zalesiński - Solidarność i samotność : drogi do wolności: jak mówić o naszej najnowszej historii (2007)
- Sebastian Duda - Skąd ten strach? (2008)
- Roman Daszyński – Tajemnica zbiorowego grobu. Pochowajcie ich pod Malborkiem (2009)
- Krystyna Fidos – Chwin: Żałoba nie stworzyła wspólnoty obywatelskiej (2010)
- Rafał Kalukin – Polaków łączy tylko ból (2010)
- Cezary Polak – Stefan Chwin: Obecność silnych i dobrych kobiet rozjaśnia duszę (2011)
- Cezary Polak – Dobre kobiety rozjaśniają duszę… (2011)
- Andrzej Godlewski – Chwin: Adam Michnik jest autorytetem, który nie zastygł w pomnikowej pozie (2011)
- Barbara Szczepuła – Stefan Chwin: Moją muzą jest żona Krystyna (2011)
- Dorota Karaś – Chwin: To była żałoba? Nie. Mentalność serialowa (2011)
- Jarosław Zalesiński – Pisarz Stefan Chwin o śmierci polskich żołnierzy w Afganistanie (2011)
- Dorota Karaś – Chwin: Nie jestem pokornym uczniem Güntera Grassa (2011)
- Andrzej Franaszek – Płomień życia (2011)
- Materiały literackie dotyczące Stefana Chwina z lat 1988–1998 (pol.). Polska Bibliografia Literacka, Instytut Badań Literackich PAN w Warszawie, Pracownia Bibliografii Bieżącej w Poznaniu, 20.04.2011. [dostęp 2012-03-25].
- Joanna Panek - Wizyta dwóch duchów, czyli Stefan Chwin w Krakowie (pol.). Caeindotyinaz – pismo innego uczestnictwa w kulturze, strona internetowa: niedoczytania.pl, 26.11.2008. [dostęp 2012-03-25].
- Wojciech Gierdys - Stefan Chwin w Toruniu: - Praca nad tekstem to poważna, a czasem mozolna sprawa (pol.). Gazeta Pomorska – wydanie internetowe, 15.10.2010. [dostęp 2012-03-25].
- Relacja filmowa ze spotkania Stefana Chwina z czytelnikami w Galerii Sztuki Wawrzyniak w Gdańsku-Oliwie (2012). Prowadzenie: dr Agnieszka Bzymek (pol.). Strona internetowa: StaraOliwa.pl - portal o Starej Oliwie i jej mieszkańcach, 9.03.2012. [dostęp 2012-03-26].
- Program TV z cyklu "Gdański dywanik" (pol.). Strona internetowa: TVP.pl Gdańsk, 25.10.2010. [dostęp 2012-05-06].
Stefan Chwin
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stefan Chwin pseud. Max Lars (ur. 11 kwietnia 1949 w Gdańsku) – polski powieściopisarz, krytyk literacki, eseista, historyk literatury, grafik związany z Gdańskiem.
W latach dziewięćdziesiątych Chwin wchodził w skład Rady Redakcyjnej pisma "Borussia. Kultura. Historia. Literatura" wydawanego przez Stowarzyszenie Wspólnota Kulturowa "Borussia" działające na rzecz budowania i pogłębiania kultury dialogu i tolerancji między ludźmi różnych narodowości, wyznań, tradycji oraz współtworzenia społeczeństwa obywatelskiego. Był członkiem zespołu redakcyjnego "Kwartalnika Artystycznego. Kujawy i Pomorze" - pisma adresowanego do miłośników literatury, publikującego utwory najwybitniejszych pisarzy, a także młodych autorów i debiutantów.
W beletrystyce (pod pseudonimem Max Lars) zadebiutował dwoma powieściami fantastyczno-przygodowymi dla młodzieży: „Ludzie-skorpiony” i „Człowiek-Litera”. Również w tym czasie ukazał się jego autobiograficzny esej „Krótka historia pewnego żartu”, w którym autor dokonał osobistego rozrachunku z historią Gdańska z lat pięćdziesiątych XX wieku.
Juror Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej "Dwa Teatry" - Sopot 2003
Wykształcenie
Absolwent Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Gdyni-Orłowie (1968) oraz Uniwersytetu Gdańskiego (1972 – Filologia polska). Doktorat w 1982 oraz habilitacja w 1994 – wyróżniona nagrodą Ministra Edukacji Narodowej, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego na Wydziale Filologicznym.
Inna działalność
Jest członkiem w Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (Societas Scientiarum Gedanensis) oraz PEN-Clubu.
Aktywność zawodowa
Praca naukowa i dydaktyczna
Jako naukowiec zajmuje się romantyzmem i romantycznymi inspiracjami w literaturze nowoczesnej (m. in. u Witolda Gombrowicza). Wykłada na Uniwersytecie Gdańskim na wydziale Filologii Polskiej – Katedra Historii Literatury. Prowadzeni także gościnnie warsztaty prozatorskie w Studium Literacko-Artystycznym na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
Juror Konkursu Głównego 37. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2007).
Publikuje w czasopismach polskich i zagranicznych (w Niemczech, Austrii, Anglii, Włoszech, Danii, Francji, Szwecji, Słowenii, Serbii, na Ukrainie, Litwie, Węgrzech, w Rumunii, Słowacji, Hiszpanii, Japonii, Szwajcarii, w Rosji i w USA).
Działalność literacka
W czasach studenckich współpracował z pismem Uniwersytetu Gdańskiego "Bakałarz", publikując wiersze i tworząc jego szatę graficzną. W latach osiemdziesiątych był członkiem zespołu redakcyjnego serii wydawniczej „Transgresje”. Wtedy też podjął pierwsze próby pisarskie, wydając wspólnie z Stanisławem Rośkiem szkice literackie Bez autorytetu (1981) oraz wspólnie z Marią Janion Dzieci (w serii "Transgresje" - 1988). W rok później ukazała się jego pierwsza samodzielna analiza literacka pt. Romantyczna przestrzeń wyobraźni (1989) a w 1993 roku wydał Mickiewiczowskiego Konrada Wallenroda we własnym opracowaniu historycznoliterackim („Literatura a zdrada: od Konrada Wallenroda do Małej Apokalipsy”, Biblioteka Narodowa).
W latach 1997–2003 juror Literackiej Nagrody Nike.