Szczepionka BCG
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
BCG (Bacillus Calmette-Guérin) - szczepionka przeciw gruźlicy opracowana we Francji przez Alberta Calmette i Camille'a Guérin i wprowadzona w 1921. Stanowi ona atenuowany szczep Mycobacterium bovis (wywołuje gruźlicę bydła). Atenuacja zaszła wskutek 231 pasaży na podłożu z żółcią. Szczepienia okazały się skuteczne w Europie i krajach rozwijających się. Próby z tą szczepionką w USA wykazały niewielkie właściwości ochronne (odmienny szczep Mycobacterium tuberculosis), w pozostałych krajach zaobserwowano zróżnicowaną skuteczność. Obecnie stosowana w Europie, nieużywana w USA.
Inne zastosowania
- Trąd: BCG ma około 26% działania ochronnego przeciw trądowi, chociaż szczepionka nie jest wykorzystywana w tym celu.
- Immunoterapia nowotworów: BCG jest przydatna w leczeniu powierzchownych postaci raka pęcherza moczowego. Od końca lat 1980. pojawiały się dowody na to, że zakroplenie BCG do pęcherza jest skuteczną formą immunoterapii w tej chorobie. Podczas gdy mechanizm jest niejasny, wydaje się, że przeciwko guzowi zostaje uruchomiona lokalna reakcja immunologiczna. Immunoterapia przy użyciu BCG zapobiega nawrotom w ⅔ przypadków powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego. BCG jest także do wykorzystania w immunoterapii raka okrężnicy oraz w leczeniu sarkoidozy u koni.
- Cukrzyca typu 1: W badaniach klinicznych w oparciu o prace Denise'a Faustmana wykorzystano BCG do pobudzenia produkcji TNF-α, który może zabić limfocyty T odpowiedzialne za cukrzycę typu 1. W badaniach na myszach wykazano, że zastosowanie podobnego leczenia daje całkowite wyleczenie u jednej trzeciej badanych myszy.
Zobacz też
.