Władysław Kozakiewicz (ur. 8 grudnia 1953 w Solecznikach pod Wilnem) – polski lekkoatleta – tyczkarz i wieloboista. Brat Edwarda.
Na swoich pierwszych igrzyskach, cztery lata wcześniej w Montrealu, skacząc z kontuzją stopy, zajął w konkursie 11. miejsce.
Inne osiągnięcia to: Halowe Mistrzostwo Europy (1977, 1979), wicemistrzostwo Europy na otwartym stadionie (1974) i dwa brązowe medale w hali (1975, 1982).
W 1980 dwukrotnie ustanawiał rekordy świata: wynikami: 572 i 578 cm. W tym też roku wygrał Plebiscyt Przeglądu Sportowego, zostając wybrany na najlepszego sportowca roku w Polsce.
30 lipca 1980 uzyskał tytuł mistrza olimpijskiego w skoku o tyczce w Moskwie z wynikiem 578 cm – jednocześnie ustanawiając nowy rekord świata. W konkursie olimpijskim stoczył pojedynek z zawodnikiem gospodarzy Konstantinem Wołkowem, kolegą z reprezentacji Tadeuszem Ślusarskim oraz wrogo nastawioną publicznością[].
Odznaczony m.in. złotym i srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1980). Autor książki Gest Kozakiewicza (1990).
W latach 1998–2002 był radnym Rady Miasta Gdyni, mandat zdobył z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Był w tym czasie z ramienia gdyńskiego samorządu przewodniczącym Komisji Sportu Związku Miast Bałtyckich. W 2011 roku bezskutecznie kandydował do sejmu z pierwszego miejsca stołecznej listy Polskiego Stronnictwa Ludowego.
W czasie swojej kariery 8-krotnie poprawiał rekord Polski, windując go od 532 cm w 1973 do 578 cm. Był też 10-krotnym mistrzem kraju.
Pamiętany z powodu gestu, który dwukrotnie wykonał w stronę gwiżdżących kibiców sowieckich, za co później Rosjanie żądali odebrania medalu[] (tzw. gest Kozakiewicza).
W 1985 wyjechał na stałe do Niemiec. Po otrzymaniu obywatelstwa niemieckiego kilkakrotnie wystąpił w turniejach lekkoatletycznych w barwach tego kraju. Wynikiem 5 m i 70 cm poprawił nawet rekord RFN. Wiele lat mieszkał w Elze pod Hannowerem.