Początkowo występował w Teatrze Miniatur "Syrena" (1945) w Łodzi, następnie w teatrach warszawskich: Polskim (1946–1958), dokąd sprowadził go Arnold Szyfman, Komedii (1958–1960), ponownie Polskim (1960–1963 i 1966–1983) oraz Narodowym (1963–1966 i 1983–1990).
W 1955 zadebiutował na ekranie rolą tytułową w filmie Sprawa pilota Maresza w reż. Leonarda Buczkowskiego.
Od 1945 współpracował z Teatrem Polskiego Radia. Jego charakterystyczny głos zjednał mu ogromne rzesze słuchaczy. Wystąpił m.in. w Opowieści Josepha Conrada (Józefa Korzeniowskiego), Zrzędności i przekorze Aleksandra Fredry, Ferdydurke Witolda Gombrowicza i Potopie Henryka Sienkiewicza. Był wykładowcą na Wydziale Estradowym PWST w Warszawie.
Wieńczysław Gliński
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wieńczysław Gliński (ur. 10 maja 1921 w Astrachaniu, zm. 8 lipca 2008 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, artysta kabaretowy, pedagog.
Filmografia (wybór)
Aktor
- Sprawa pilota Maresza (1955) – kapitan Piotr Maresz
- Kanał (1956) – porucznik "Zadra", dowódca kompanii
- Kapelusz pana Anatola (1957) – Jerzy, szef Maniuśki
- Spotkania (1957) – pisarz Wacław Kisielecki (cz. 3.)
- Orzeł (1958) – kapitan Grabiński
- Zadzwońcie do mojej żony (1958) – Zbigniew Stępowski, mąż Ireny
- Wyrok (1961) – redaktor Henryk Opara
- Jutro premiera (1962) – reżyser Ryszard Kuryłło
- Ostatni kurs (1963) – porucznik Szymański
- Rozwodów nie będzie (1963) – świadek na ślubie Aliny i Tomka
- Echo (1964) – Henryk Głuchowski
- Lekarstwo na miłość (1965) – Janusz, szef szajki
- Gdzie jest trzeci król (1966) – profesor Gawroński
- Marysia i Napoleon (1966) – Paweł Łączyński, brat Walewskiej
- Mocne uderzenie (1966) – reżyser telewizyjny Lelewicz, przyjaciel Kuby
- Dziadek do orzechów (1967) – radca sądu najwyższego Drosselmajer, ojciec chrzestny Maryni, także E.T.A. Hoffmann
- Stawka większa niż życie (serial telewizyjny) (1968) – generał Harris (odc. 18. Poszukiwany Gruppenführer Wolf)
- Szerokiej drogi, kochanie (1971) – doktor Grzegorz Jaroń
- Bezkresne łąki (1976) – Henryk
- Romans Teresy Hennert (1978) – porucznik Julian Gondziłł
- Życie na gorąco (serial telewizyjny) (1978) – dziennikarz Carlo Lucetti (odc. 8. Rzym)
- Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (serial telewizyjny) (1979) – sir James (odc. 1. Pułkownik cesarza)
- Ojciec królowej (1979) – markiz de Vitry, ambasador Francji
- Królowa Bona (serial telewizyjny) (1980) – Andrzej Zebrzydowski, biskup krakowski
- Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny (1982) – Andrzej Zebrzydowski, biskup krakowski
- Godność (1984) – dyrektor "Metalpolu"
- Kim jest ten człowiek (1984) – pułkownik Kuziemski
- Czas nadziei (1986) – dotychczasowy dyrektor "Metalpolu"
- Romeo i Julia z Saskiej Kępy (1988) – doktor
- Rzeczpospolitej dni pierwsze (1988) – Stanisław Grabski
- Miasteczko (serial telewizyjny) (2001) – ksiądz Sławomir, rezydent w parafii w Zagórzynie
- Wszyscy święci (2002) – ksiądz Roman, były dowódca Marii
- Entree (2007)
- Glina (serial telewizyjny) (2008) – Roman Garlicki, były mąż Sobczyńskiej
- Jeszcze nie wieczór (2008) – jako on sam
Polski dubbing
Odznaczenia i nagrody
Bibliografia
Życiorys
Był synem aktora Edwarda Szupelaka-Glińskiego. Na scenie zadebiutował w wieku 12. lat, grając Jasia w inscenizacji bajki braci Grimm Jaś i Małgosia. Brał udział w wileńskich Dziadach Schillera.
Wieńczysław Gliński zmarł 8 lipca 2008. Pogrzeb aktora odbył się 15 lipca, został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Znany był także z udziału w wielu warszawskich kabaretach.
W czasie II wojny światowej, będąc studentem podziemnego PIST-u, pracował dorywczo jako szklarz, szatniarz i recepcjonista hotelowy. Został zaprzysiężony jako żołnierz Armii Krajowej. Pod pseudonimem "Antek" służył w grupie nr 6 kontrwywiadu Okręgu Warszawskiego przy Komendzie Głównej ZWZ AK, która zajmowała się rozpracowywaniem osób podejrzanych i ostrzeganiem sprzyjających podziemiu osób trzecich przed donosami. Aresztowany w czasie łapanki i wywieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, a następnie do Sachsenhausen.
W 1981 roku potępił publicznie aktorów, protestujących przeciwko stanowi wojennemu.