Wieś służebna – w średniowieczu wieś, której mieszkańcy świadczyli wyspecjalizowane świadczenia lub posługi na rzecz właściciela wsi (monarchy, grodu, feudała). W odniesieniu do wczesnego średniowiecza stosuje się nazwę osada służebna.
We wsi służebnej zamieszkiwała z reguły ludność jednej specjalności rzemieślniczej, np. bednarze, cieśle, grotnicy, kobiernicy, kowale, szczytnicy, szłomnicy, złotnicy, czy hodowlanej, np. koniarze, owczarze, skotnicy, świniarze oraz zajmujący się hodowlą i tresurą sokołów i psów myśliwskich.
Najczęściej nazwa takiej wsi wykazywała, czym zajmowali się mieszkańcy. Do dziś zachowało się ok. 600 nazw wskazujących, że dana miejscowość była kiedyś służebna: