Wolfgang Pauli (ur. 25 kwietnia 1900 w Wiedniu, zm. 15 grudnia 1958 w Zurychu) – szwajcarski fizyk austriackiego pochodzenia, od 1928 profesor w Związkowej Wyższej Szkole Technicznej w Zurychu, po 1939 pracujący na Uniwersytecie Princeton w USA, jeden z twórców mechaniki kwantowej.
W 1930 wysunął hipotezę istnienia neutrina (potwierdzoną eksperymentalnie przez Fredericka Reinesa i Clyde Cowana w 1956), a w 1955 stworzył prawo zachowania parzystości CPT. Trzy lata później zmarł na raka.
W 1924 postulował, że elektrony muszą mieć spin, aby wyjaśnić doświadczalne obserwacje.
W 1925 sformułował zakaz Pauliego, według którego dwa elektrony (i generalnie fermiony) nie mogą znajdować się w tym samym stanie kwantowym. Zakaz Pauliego tłumaczy między innymi systematykę widm i budowę układu okresowego pierwiastków. W 1945 za to odkrycie otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki.
Wspólnie z C.G. Jungiem napisał książkę "Naturerklärung und Psyche" (1952), gdzie opisano tzw. synchroniczność, to jest stałe współwystępowanie zjawisk nie związanych ze sobą przyczynowo.